Η ΗΦΑΙΣΤΕΙΑΚΗ ΣΚΟΝΗ ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

 

Γράφει ο Αντώνης Ιακ. Ελευθεριάδης, Δρ. Φιλολογίας και Θεολόγος e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Όλοι μιλάμε για χάος στους αιθέρες από την τέφρα που εκτοξεύεται σε μεγάλο ύψος από το ηφαίστειο Εϊγιαφιαλαγιοκούλ της Ισλανδίας. Άλλοι πάλι προβλέπουν ότι "σβήνει" την Ευρώπη από το χάρτη η ηφαιστειακή αυτή στάχτη.. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που επισημαίνουν ότι η ηφαιστειακή τέφρα είναι άκρως επικίνδυνη για την υγεία.

Γιατί περίπου το ένα τέταρτο της ηφαιστειακής τέφρας που προκλήθηκε από την έκρηξη του ηφαιστείου της Ισλανδίας περιέχει μικροσκοπικά σωματίδια που μπορεί να αποδειχθούν «πιο επικίνδυνα» για την υγεία γιατί διεισδύουν βαθύτερα στους πνεύμονες (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας ).   Τα άτομα που πάσχουν από χρόνιες ασθένειες του αναπνευστικού (όπως άσθμα, βρογχίτιδα ή εμφύσημα) μπορεί να αντιμετωπίσουν προβλήματα εάν η τέφρα βρεθεί σε χαμηλότερα ύψη και σε αυξημένες συγκεντρώσεις. Ακόμη και την ευρωπαϊκή ανάκαμψη αναμένεται να επηρεάσει η ηφαιστειακή τέφρα που έχει καθηλώσει στην κυριολεξία τα αεροπλάνα στα ευρωπαϊκά αεροδρόμια… 1.Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι φυσικά φαινόμενα με καταστροφικά αποτελέσματα πάνω στον άνθρωπο και τη φύση, επηρεάζουν διαχρονικά τον ψυχισμό και τη συμπεριφορά των ανθρώπων, έτσι ώστε σοφά  η Εκκλησία να βρίσκει την ποιμαντική ευκαιρία να διδάσκει τη μετάνοια και την αγάπη προς τον πλησίον, την προετοιμασία μας για το αιώνιο ταξίδι, την αμετακίνητη πίστη στον Ιησού. Ένα παρεμφερές φυσικό φαινόμενο ηφαιστειακής έκρηξης συνέβη στο Βεζούβιο, κοντά στη Νάπολη της Ιταλίας στις 6 Νοεμβρίου  του έτους  472 ή κατ’ άλλους του 475 μ.Χ. από την οποία τα σύννεφα μετέφεραν αυθημερόν τη ζεστή στάχτη ως την Κωνσταντινούπολη δημιουργώντας αυτό το φοβερό συμβάν που περιγράφεται στο Μηναίο του Νοεμβρίου. Αυτό το ιστορικό γεγονός μας περιγράφει με περίσσια γλαφυρότητα ο καλός μας Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμος:«Το 18ο έτος της αυτοκρατορίας του Λέοντος του Μεγάλου στις 5 Νοεμβρίου, στις μεσημεριανές ώρες, όλος ο ουρανός (της Κωνσταντινουπόλεως) γέμισε όχι με τα συνήθη μαύρα σύννεφα, αλλά με σύννεφα κόκκινα σαν φωτιά. Απόρησαν όλοι και φοβήθηκαν ότι θα πέσει φωτιά και φλόγες, που θα τους κατακαύσουν σαν τα Σόδομα. Έτρεξε ο λαός με κλάματα και θρήνους στις εκκλησίες. Μα ο φιλάνθρωπος Θεός μετρίασε την τιμωρία του με την αγάπη του και το απόγευμα άρχισε να βρέχει μέχρι τα μεσάνυχτα. Η βροχή κατέβασε χώμα, σκόνη που ήταν μαύρη σαν στάχτη και σκέπασε τη γη και τα σπίτια, παραπάνω από μια ανδρική σπιθαμή. Στη γη έκαψε όλα τα φυτά και τα χόρτα. Δεν ήταν εύκολο να ξεκολλήσει αυτή η σκόνη με νερό και φανέρωσε έτσι την αγανάκτηση του Θεού στις αμαρτίες μας.

(σ. Ελευθεριάδη: προφανώς πρόκειται για τη λεγόμενη «όξινη βροχή») Τις επόμενες ημέρες έπεσαν πολλές και ραγδαίες βροχές και ξεπλύθηκε η σκόνη».