Αναγνώριση

 

Είτε είσαι άντρας είτε γυναίκα, σε οποιαδήποτε φάση της ηλικιακής σου εξέλιξης κι αν βρίσκεσαι, από τη φύση του μοριακού σου γονιδίου, από την εκπαίδευση και την παιδεία σου, από την εθνική σου κουλτούρα και τα κοινωνικά σου κλισέ νιώθεις ψυχικά και εγκεφαλικά μια ανάγκη: να ακούσεις, να νιώσεις, να αισθανθείς στον ψυχικό σου κόσμο μια ευχάριστη κατάσταση, ένα τρυφερό συναίσθημα από όλους εκείνους που σε πλησιάζουν, σε ξέρουν καλύτερα από τους άλλους. Το μέγεθος αυτής της ανάγκης είναι μεγαλύτερο όταν ο άλλος είναι ο σύντροφος της ζωής σου, ο αγαπημένος φίλος ή φίλη σου. Αυτό που λέμε αίσθημα αναγνώρισης των όποιων υπεροχών, πλεονεκτημάτων ή χαρισμάτων που έχουμε ως οντότητες, ως πρόσωπα που ζούμε και κινούμαστε σε ένα συντεταγμένο κοινωνικό πεδίο. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα: ένα ζευγάρι έχει στο επίκεντρο της σχέσης την αμοιβαία αναγνώριση των δημιουργικών ιδιοτήτων που έχει ο ένας για τον άλλο. Αυτή η αναγνώριση δεν είναι μόνο μια σιωπηλή κατάφαση, ένα είδος ανεκτικότητας και σιωπηλής αποδοχής των προσόντων που έχει το υποκείμενο άτομο, ο σύντροφος, αλλά είναι conditio sine qua non (όρος απαράβατος) η λεκτική, η φωναχτή περιγραφή των θετικών ιδιοτήτων που έχει ο άλλος. Όταν κάποιος, λόγου χάρη, λέει στο σύντροφό του "σ' αγαπώ" και ο άλλος μη αναγνωρίζοντας το τρυφερό συναίσθημα που φορτίζει τη λέξη "σ' αγαπώ", απαντά νωχελικά με ένα: "κι εγώ αλλά όσο πρέπει", κάτι τέτοιο ουσιαστικά είναι μια κακότροπη ανταπόκριση στο βαθύ συναίσθημα της αγάπης που τρέφει ο ένας σύντροφος στον άλλο. Όταν ένας μαθητής πετύχει ύστερα από κόπο τη λύση ενός προβλήματος, μιας άσκησης, θα χρειαστεί να συντροφεύεται αυτή η πράξη του από ένα ενθαρυντικό "μπράβο" από την πλευρά του παιδαγωγού. Όπως και να το κάνουμε, την αναγνώριση υπαγορεύει η ίδια η φύση μας.

Αντώνης Ιακ. Ελευεθριάδης 

Δρ. Φιλολογίας & Θεολόγος