ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΟΡΙΝΘΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟ

 

dionysiosΟ Σεβ. Μητροπολίτης Κορίνθου κ. Διονύσιος Μάνταλος εγεννήθη στις 25 Απριλίου 1952 εις Αθήνας (Ν. Ψυχικόν).
Ο ιστοχώρος των παιδαγωγικών και θρησκευτικών και επιμορφωτικών Εκδόσεων «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΕΝΝΑ» δεν θα μπορούσε να υστερήσει σε υπεράσπιση και προβολή του δικαίου δημόσια και θαρραλέα ενός πνευματικού ανθρώπου και επάξιου κληρικού στο πρόσωπο του σεβ. Μητροπολίτου Κορινθίας κυρίου Διονυσίου, που το τελευταίο καιρό δέχεται αναιτίως και υπούλως και μεθοδευμένως έναν σκληρό και ανελέητο πόλεμο, μια σκοτεινή επιχείρηση εμπλοκής του ονόματός του σε ροζ σκάνδαλο από την πλευρά δημοσιογράφων της εφημερίδας των Αθηνών "Ακρόπολη".

Η εφημερίδα υποστηρίζει ότι έχει δήθεν στην διάθεσή της στοιχεία για σεξουαλικό σκάνδαλο, με πρωταγωνιστή Μητροπολίτη της Πελοποννήσου, ενώ πρόσφατα δημοσίευσε και φωτογραφίες, οι οποίες -σύμφωνα με την εφημερίδα- προέρχονται από ροζ βίντεο, το οποίο βρίσκεται στην κατοχή της.

Επειδή συμβαίνει να έχει ο διευθυντής των Εκδόσεων ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΠΕΝΝΑ Αντώνης Ελευθεριάδης ασχοληθεί δημοσιογραφικά στο παρελθόν επί αειμνήστου Κορινθίας Παντελεήμονος με προβλήματα της Ιεράς Μητροπόλεως που λόγω γήρατος ο ξεμωραμένος γέροντας εφέρετο και ήγετο από το υστερόβουλο γυναικείο και αρσενικό περιβάλλον του και ακόμα ήμουν σε θέση να γνωρίζω με ποιον τρόπο οι δημοσιογραφίσκοι της Κορίνθου εξεβίαζαν τον μακαριστό Παντελεήμονα και με πόσους τρόπου ενθηλάκωναν περιουσίες, είναι σήμερα παραπάνω από βέβαιο ότι ο Μητροπολίτης Διονύσιος δεν είναι παρά ανήρ ισχυρός, με χαλύβδινη θέληση και αρετή, άκαμπτος σε εκβιασμούς, πιστός διάκονος του θελήματος του Θεού. Ελπίζω ότι εύκολα θα ξεπεράσει την δυσκολία που του έστησαν μερικοί με τη βοήθεια του θεού και τη δύναμη του ποιμνίου του αλλά προπάντων με την ορμή των επιχειρημάτων του..

Σεβασμιώτατε Διονύσιε, στήθι και κραταιού και ενδυνάμωθι και Κύριος έσται μετα σού. Αγαπητέ μου Δεσπότη, σου παραθέτω πιο κάτω μια συλλογή την οποία και σου αφιερώνω που αποτελείται από αποφθέγματα σοφών ανθρώπων, τα οποία διαβάζοντάς τα καθημερινά θα ενισχυθείς στο αγώνα σου ενάντια στο κακό, ενάντια στον πονηρό και τον διάβολο.

Σε ασπάζομαι αγωνιστικά

Αντώνης Ελευθεριάδης,

Δρ. Φιλολογίας και Θεολόγος-δημοσιογράφος

ΣΥΛΛΟΓΗ ΦΘΕΓΜΑΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

1. Τά πάθη μας εἶναι οἱ πιό ἀνελέητοι τύραννοί μας.
2. Οἱ πειρασμοί δυναμώνουν τήν ψυχήν καί τήν φέρνουν πιό κοντά εἰς τόν Θεόν.
3. Ἡ γνῶσις τῆς ἀδυναμίας μας εἶναι ἡ μεγαλυτέρα δύναμις ἡμῶν.
4. Ὁ τρόπος ἀποδοχῆς τοῦ πόνου, φανερώνει τόν βαθμόν γνησιότητας ἑνός πιστοῦ.
5. Ἡ εὐτυχία μερικές φορές κρύπτεται εἰς τήν δυστυχίαν.
6. Μή ἀφίνετε τάς σκέψεις σας χαλαράς, διασκεδάζονται πρός τό κακόν.
7. Τήν εἰρήνην δέν δύναται νά ἀτενίσῃ ὑπερήφανον μάτι.
8. Πλανᾶται πλάνην οἰκτράν ἐκεῖνος πού φαντάζεται ὃτι δέν εἶναι ἁμαρτωλός.
9. Ἡ μόνη ὁδός διά νά ὑψωθῇς εἶναι ἡ ταπείνωσις.
10. Τήν γλῶσσαν τῆς ἀγάπης, ὁ ἂλαλος τήν μιλᾶ καί ὁ κωφός τήν ἀκούει.
11. Μπορεῖς νά δίνῃς χωρίς νά ἀγαπᾶς, ἀλλά δέν μπορεῖς νά ἀγαπᾶς χωρίς νά δίνῃς !
12. Ἀπό τήν στέρησιν ἀρχίζει ὁ δρόμος τῆς ἐλευθερίας.
13. Τό αὒριο, εἶναι τό σήμερα πού ἑτοιμάσαμε ἐμεῖς χθές.
14. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ γαληνεύει καί εἰρηνεύει τίς ψυχές, ἀποδεικνύεται πάνω στήν πρᾶξι !
15. Ἡ γνῶσις τοῦ Θεοῦ, δέν εἶναι διακρίβωσι μέσῳ τῶν αἰσθήσεων, εἶναι βίωσις.
16. Διά τόν Θεόν δέν ὑπάρχει παρελθόν καί μέλλον, παρά μόνον παρόν.
17. Ἡ σωτηρία μας ἐξαρτᾶται ἀπό τό σήμερα, τό πῶς ζοῦμε τήν κάθε στιγμήν.
18. Οἱ δρόμοι τῶν ἀσεβῶν εἶναι σκοτεινοί, δι' αὐτό σκοντάπτουν χωρίς νά καταλαβαίνουν πῶς συμβαίνει αὐτό.
19. Ὁ ἂνθρωπος πού ἀναβάλλει ποτέ δέν ἀρχίζει.
20. Τό βασανιστήριον τῆς τύψεως, εἶναι ἡ κόλασις τῶν ζωντανῶν.
21. Ὁ ἀποφεύγων τούς πειρασμούς τάς ἀρετάς ἀποφεύγει.
22. Δέν ἐγκαταλείπει ὁ Θεός τόν ἂνθρωπον, ὁ ἂνθρωπος ἐγκαταλείπει τόν Θεόν.
23. ... Τοῦτο εἶναι τελειότης τό νά φρονῶμεν ὃτι δέν φθάνομεν ποτέ τήν τελειότητα.
24. Ὁ Θεός ἐπισκέπτεται τούς δικούς του, ὃταν δέν περιμένουν ἀπό κανένα ἂλλον βοήθεια.
25. Ἡ εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου, μόνον εἰς τήν ἀρετήν ὑπάρχει.
26. Ἡ ἐλπίς τῆς ἀθανασίας κάμνει τούς δειλούς ἣρωες.
27. Ἡ ἀγάπη περιλαμβάνει ὃλας τάς ἀρετάς.
28. Ἡ οἰκογένεια εἶναι τό γυμναστήριον τῶν ἀρετῶν.
29. Εἶναι ἀχώριστος ἡ ἀρετή ἀπό τήν εὐτυχίαν.
30. Στοιχειώδης δικαιοσύνη ἐπιβάλλει τήν ἐλεημοσύνην.
31. Ἡ μετάνοια ἐλευθερώνει τή δέσμια ψυχή.
32. Ἡ πίστις φωτίζει καί μεταδίδει σοφίαν, εἰς ἀνθρώπους πού στεροῦνται φυσικῆς εὐφυῒας.
33. Ὁ Θεός μᾶς ἐπισκέπτεται μέ θλιβερά γεγονότα, διά νά μᾶς μεταδώσῃ μέγιστα ἀγαθά.
34. Νά γίνῃ ἀφορμή εἰς ἡμᾶς ὁ πειρασμός, πρός πρόοδον τῆς ἀρετῆς.
35. Ἡ συκοφαντία εἶναι ἡ ἐκδίκησις τῶν ἀνάνδρων.
36. Ἀποβλέποντες εἰς τήν αἰώνιον ζωήν δέν ἀδιαφοροῦμεν διά τήν παροῦσαν, ἀλλά βιοῦμεν αὐτήν καλλίτερα.
37. Ὑπομένεις πειρασμόν ἒρχεται χάρις.
38. Πρόσεχε τίς σκέψεις σου. Ἀκούγονται στόν οὐρανό.
39. Ἡ ἀγωνία εἶναι τό τέλος τῆς πίστης. Καί ἡ πίστη εἶναι τό τέλος τῆς ἀγωνίας.
40. Τά λάθη τῶν ἂλλων νά τά προσέχεις μόνο στήν περίπτωση πού θέλεις νά διορθώσεις τά δικά σου.
41. Ὁ ταπεινός δέν ἒχει ἀξιώσεις ἀπό κανένα.
42. Ἀρχή σωτηρίας ἡ γνῶσις τοῦ ἁμαρτήματος.
43. Ὃποιος ἀρνεῖται ὃτι ἁμάρτησε δέν θά διορθωθῇ.
44. Δέν θά βρῇς ἀρετή πού νά μήν περιέχῃ τήν ἀγάπη.
45. Ὁ τυφλός πού παίρνει ἐλεημοσύνη, μετά ὁδηγεῖ στην Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν ἐκεῖνον πού τον ἐλεεῖ.
46. Γιά τούς ἄνομους εἶναι ὁ νόμος.
47. Ὁ φόβος τῆς κολάσεως θά μᾶς χαρίσῃ τήν οὐράνια βασιλεία.
48. Τόν θάνατον ἐκεῖνος πού ἐπιθυμεῖ κάθε ὣρα εἶναι ἃγιος.
49. Ἡ θεία θερμότης δέν ἀνάπτει εἰς τήν καρδίαν ἣτις ἀγαπᾶ τήν ἀνάπαυσιν.
50. Ἀδελφέ ἐσύ ἔκαμες καί ἔπαθες περισσότερον διά νά κολάσῃς τήν ψυχήν σου, παρά διά νά τήν σώσῃς.
51. Θαύμασε τήν μωρίαν σου ! Ζεῖς σάν νά μή λάβῃς κόλασιν διά τάς ἁμαρτίας σου.
52. Ἡ ἐνθύμησις τοῦ θανάτου ὁδηγεῖ εἰς τήν καταφρόνησιν τοῦ κόσμου.
53. Ὃστις ἀποφεύγει τούς πειρασμούς, φεύγει τήν ἀρετήν.
54. Ὁ Θεός δέν δίδει μέγα χάρισμα, ἄνευ μεγάλου πειρασμοῦ.
55. Ὃταν ὁ πατήρ ἡμῶν εὐδοκεῖ νά τελειώσουν οἱ πειρασμοί, δέν ἀφαιρεῖ αὐτούς ἀλλά δίδει ὑπομονήν.
56. Πᾶσα προσευχή εἰς τήν ὁποίαν δέν κοπιάζει τό σῶμα καί δέν στεναχωρεῖται ἡ καρδία λογίζεται ὡς μή γενομένη.
57. Ὃσοι παίρνουν τήν τελευταίαν θέσιν ἐδῶ καταλαμβάνουν τήν πρώτην εἰς τόν Οὐρανόν.
58. Οἱ ἱερεῖς εἶναι ὑπόδουλοι εἰς κάποιο πάθος ἳνα καί εἰς τούς ἄλλους δίδουν συγχώρησιν.
59. Μένομεν μέ τό στόμα ἀνοικτόν, ἐμπρός εἰς τήν ἰδέαν πού ἔχουν οἱ ἄλλοι δι' ἡμᾶς.
60. Ἡ ἁμαρτία εἶναι πληγή, καί φάρμακον ἡ μετάνοια.
61. Καί τά καλά καί τά κακά ὃταν παραμείνουν πολύ μέσα μας, γίνονται δυνατώτερα.
62. Ὁ Θεός τάς τιμωρίας δέν τάς ἐπιβάλλει ἀμέσως, διά νά μᾶς παρακινήση εἰς μετάνοιαν.
63. Δέν ἐμπνέει κανείς μέ τήν χρῆσιν, ἀλλά μέ τήν θυσίαν τῶν δικαιωμάτων του.
64. Πρό τῆς ἀνάγκης τῶν ἀδελφῶν τά δικαιώματα γίνονται καθήκοντα κάθε στιγμή.
65. Ἡ ἀπειλή τῆς κολάσεως εἶναι κάτι καλύτερον ἀπό τήν ὑπόσχεσιν τοῦ παραδείσου.
66. Τό μέγεθος τῆς ἐλεημοσύνης μετριέται μέ τήν προαίρεσιν.
67. Μήν ἀπιστοῦμεν εἰς τήν ὓπαρξιν τῆς κολάσεως, διά νά μήν πέσωμεν εἰς αὐτήν.
68. Ὃταν ὁ πονηρός ἄνθρωπος εἶναι εὐτυχής ἀπολαμβάνει ἐδῶ τήν εὐτυχίαν.
69. Ἡ μετάνοια εἶναι συνέπεια τῆς αὐτογνωσίας.
70. Οἱ κατά Χριστόν ζῶντες καί εἰς τά παθήματα δοκιμάζουσι χαράν.
71. Ὃταν ἡ ψυχή στερεῖται εἰρήνης δέν ἐπικοινωνεῖ μετά τοῦ Θεοῦ.
72. «Μετά τήν ἐξομολόγησιν ὁ ἄνθρωπος ἐπανευρίσκει τήν εἰρήνην καί τήν χαράν».
73. Ἡ μεμψιμοιρία καί τά παράπονα ὃταν ἐκφράζονται πληθαίνουν κι ὃταν ἀποσιωπῶνται σβήνουν.
74. Οἱ ὑποδείξεις τῶν ἄλλων εἶναι πολύτιμες δι' ἀπόκτησιν αὐτογνωσίας.
75. Ἡ καλυτέρα ὑπεράσπισις τοῦ ἑαυτοῦ μας εἶναι ἡ εὐεργεσία μας πρός τόν ἐχθρόν.
76. Ὁ ἐγωισμός εἶναι τό πιό τυραννικόν πάθος.
77. Ἡ λύπη ὀφείλεται στήν ἀποτυχία τῆς ἐπιθυμίας.
78. Ἡ ὄψη κινεῖ τήν ὄρεξη πρός τήν ἐπιθυμία.
79. Δίνε στό σῶμα σου ὃσα χρειάζεται νά πάρει, ὄχι ὃσα θέλει.
80. Ἡ ἀνάγνωσις τῶν λόγων τούτων, πού ἔχεις ἐνώπιόν σου, εἶναι θησαυρός Χριστιανικῶν ἀληθειῶν. Πρόσεξε μήπως δέν ἐννοήσεις τήν ἀξία τους καί τούς περιφρονήσεις.
81. Ἡ Ἁγία Γραφή πάντα γνωρίζει, διά πάντα ὁμιλεῖ, διά πάντα δίδει λυτρωτικήν λύσιν τοῦ προβλήματός σου.
82. Σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι νά συναντήσῃ τόν Θεόν, νά τόν πιστέψη, νά τόν λατρέψη καί να ζήση πλησίον Του εὐτυχής, Χριστός ἡ ὁδός.
83. Ἂς φοβηθῶμεν μήπως κλείοντες τά μάτια, εἰς τήν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου, χάσωμεν τό σκοπόν τῆς ζωῆς.
84. Τελευταία στιγμή διά τόν καθένα μας, εἶναι αὐτή ἡ στιγμή πού ζοῦμε τώρα.
85. Ὅσοι ζοῦν τόν βίον τῆς ἁμαρτίας, δέν τόν ἐγκαταλείπουν διότι ὑπεδουλώ-θησαν εἰς τά πάθη.
86. Τά πάθη διαστρέφουν καί σκοτίζουν, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νά μή σκέπτεται ὀρθῶς.
87. «Εἰ εὑρεθῇς» εἰς πειρασμόν μελέτησε τόν Ψαλμόν 139.
88. Ὅταν πεισθῆς,ὃτι ἡμάρτησες προσεύχου μέ τά λόγια τοῦ Ψαλμοῦ 50.
89. «Κύριε, δώρησέ μοι τοῦ ὁρᾶν τά ἐμά πταίσματα...».
90. Ὅταν τά πράγματα τῆς ζωῆς σου ἔλθουν εἰς ἀδιέξοδον ἒλπιζε, τότε ἀκριβῶς ὁ Θεός ἐπεμβαίνει, διά τῆς παντοδυναμίας Του καί δημιουργεῖ τό θαῦμα, πού ἐπιζητοῦμεν.
91. «Κακοπάθησον ὡς καλός στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ.»
92. Μή ἐπιζήτει τήν ἄνεσιν ἀπανταχοῦ. Δέξου καί νά ἀδικηθῇς, νά ταλαιπωρηθῇς καί νά στερηθῇς χάριν τοῦ Χριστοῦ καί τῆς σωτηρίας σου.
93. Ὡς ἄνευ ἀναπνοῆς δέν ζοῦμε βιολογικῶς, οὕτω ἄνευ προσευχῆς δέν ζοῦμε πνευματικῶς.
94. Ἐμά εἶναι μόνον τά λάθη, αἱ ἀγαθαί συμβουλαί πού δίδω ἀνήκουν εἰς τό Πανάγιον Πνεῦμα. (διά τόν ἐξομολόγον)
95. Ἐξ αἰτίας τοῦ δαιμονικοῦ πολέμου, ὁ ἀγώνας μας οὗτος ἀποφέρει καρπούς, αὐτός ὁ πόλεμος μᾶς εἶναι ἀναγκαῖος.
96. ... Καί ἄν εἶναι ἀλγεινός ὁ ἀγών διά τήν ἀρετήν, ὅμως ἡ συνείδησις πληροῦται εὐφροσύνης.
97. Ὁ διάβολος ἀποπειρᾶται νά διασύρη καί τούς ἀρίστους, πρός ἀντιμετώπισίν του χρειάζεται διαρκής «ἄσκησις ἑτοιμότητος».
98. Μετά ἀπό πτῶσιν, μή παγιδεύεσαι ἀπό ταραχήν, σύγχυσιν καί ἀπελπισίαν. Μετανόησον καί συνέχισε τόν ἀγῶνα.
99. Μέ ταπεινώσεις καί ἐξευτελισμούς, ἡ ἔπαρσις ἐκριζώνεται ἀποτελεσματικῶς.
100. Προσεύχου τῷ Θεῷ δι' ἐνίσχυσιν, ποτέ δέν θά σοῦ τήν ἀρνηθῆ.
101. Αἱ τιμωρίαι εἶναι ὀδυνηραί, ἀλλ' ὅταν γίνωνται δεκταί μέ ταπεινόν φρόνημα, μᾶς φέρνουν πλησίον τοῦ Θεοῦ.
102. Ὁ ἔπαινος εἶναι ἀκίνδυνος, ὅταν τόν ἀκοῦμε ἀδιάφοροι.
103. Ἄν καλλιεργήσης ἐντός σου ταπεινόν φρόνημα, αὐτό θά σέ γεμίση παρηγορίαν καί εἰρήνην.
104. Ἡσυχάσωμεν, εἰπόντες · τό θέλημα τοῦ Κυρίου γενέσθω.
105. «Ἄς εἶναι δοξασμένον τό ὄνομά τοῦ Κυρίου», πού δέχεσαι τήν ἀρρωστείαν σου τόσον πειθήνεια.
106. Ἵνα κερδίσης τόν θησαυρόν Χριστόν, ἀπόστηθι τοῦ χρήματος, τῶν ἡδονῶν καί τῶν ἀπολαύσεων αὐτῆς τῆς ζωῆς.
107. Ἡ προσκόλλησις εἰς τά ἀγαθά τοῦ κόσμου, εἶναι ἔχθρα πρός τόν Θεόν.
108. Ἐπώδυνοι αἱ ὧραι τῶν γηρατείων, ὧραι μαρτυρικαί, μέ παγερήν μοναξιάν καί στέρησιν περιποιήσεων.
109. Το γῆρας εἶναι περίοδος δοκιμασίας, εἰς τήν ζωήν τοῦ γέροντος καί τῶν συγγενῶν.
110. Πέραν τῶν 80 ἐτῶν ἐπέρχεται χαλάρωσις σωματικῶν καί πνευματικῶν δυνάμεων (δοκιμασίαι).
111. Ὅλα... καί οἱ πόνοι καθιστοῦν τό κρεββάτι τοῦ γέροντος, ὄργανον βασανισμοῦ.
112. Εἰς τόν πνευματικόν ἀγῶνα, ἡ στασιμότης ὁδηγεῖ εἰς ἀπώλειαν ὅλων τῶν ἀρετῶν, τάς ὁποίας εἴχομεν ἀποκτήσει ἀπό πρίν.
113. ...«Ἐάν μή γρηγορήσης, ἥξω ἐπί σέ ὡς κλέπτης» εἶναι θανατηφόρον κακόν, ἡ πνευματική ὀκνηρία.
114. Ὅστις θέλει νά ἔχη δέον νά δίδη καί δή εὐαρέστως καί ἁπλόχερα.
115. Ὁ Παῦλος καυχᾶται διά τάς ἀσθενείας του, τάς ὁποίας στέλλει ὁ Θεός, ἵνα τόν κρατᾶ εἰς ταπείνωσιν.
116. Ἡ ἁπλότης δέν εἶναι αἴσθημα μειονεκτικότητος ἀλλά ἀρετή.
117. Εἶναι δείκτης πνευματικῆς καλλιεργείας ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἁπλοῦς εἰς τήν φωνήν, τήν ἀφίεσιν, τό φαγητόν, τάς κινήσεις.
118. Ἐπέτρεψεν ὁ Θεός νά ἴδω ἐπ' ὀλίγον τόν ἑαυτόν μου καί ... ἐτρόμαξα τρόμον μέγαν.
119. Δέν δύναται νά εἲπη τις τό ψέμα εἰς τούς ἄλλους, ἄν δέν ἐσυνήθισε νά τό λέγη πρῶτα εἰς τόν ἑαυτόν του.
120. Ἡ ἀλήθεια ἀποτελεῖ βασικόν στοιχεῖον ψυχικῆς ἰσορροπίας, πνευματικῆς ὡριμότητος, γνώρισμα τῶν γενναίων καί πόθος τῶν Χριστιανῶν.
121. Τό πάθος εἶναι, ριζωμένη κατάστασις κακίας καί αἰχμαλωσίας τῆς ψυχῆς.
122. Θεραπεία πλεονεξίας συντελεῖται, ὅταν γνωρίση τις τό πάθος του.
123. Ἄν δέν γνωρίση καί παραδεχθῆ τις τό πάθος του, δέν δύναται νά τό θεραπεύση.
124. Τήν ἐπίγνωσιν ἁμαρτιῶν καί παθῶν, ἀκολουθῆ μετάνοια.
125. Διά τό πάθος τῆς πλεονεξίας, ἡ ἐλεημοσύνη ἀποτελεῖ φάρμακον.
126. Τά χρήματα πού μᾶς περισσεύουν εἶναι τῶν πτωχῶν δόστε τα.
127. Οὐδαμοῦ δέν δύναται νά κρυβῆ τις ἵνα ἀποφύγη τό πλῆθος τῶν πειρασμῶν, παρά μόνον εἰς τά βάθη τῆς ταπεινώσεως.
128. Νά γνωρίζης ὅτι κατά παραχώρησιν Θεοῦ μᾶς γίνονται ἄγριαι ἐπιθέσεις τῶν παθῶν.
129. Ἡ βαθεῖα ἀπελπισία εἶναι πηγή ἐξ ἧς ἐνίοτε ἀναβλύζει μία πίστις.
130. Ἄν πρό τῆς θείας κοινωνίας, ζητᾶς συγχώρησιν ἐξ ἀνθρώπων πού ἐλύπησες καί γνωρίζεις ὅτι θά σέ εἰρωνευθοῦν ἤ θά σέ ὑβρίσουν, ζήτησον συγχώρησιν ἀπό τόν Θεόν εἰς τάς προσευχάς σου, καί νοερῶς ἀπό ἐκείνους, μέσα εἰς τά μυστικά βάθη τῆς καρδιᾶς σου.
131. Ὅπου ἰδεῖς πτῶσιν, ἡ ὑπερηφάνεια προηγήθηκε.
132. Νά ἐνθυμῆσθε συνεχῶς τάς ἁμαρτίας τοῦ παρελθόντος σας, εἶναι ὠφέλιμον πνευματικῶς.
133. Εἶναι ἐπικίνδυνον νά ἐπιζητῆς δάκρυα, πρίν προκόψης εἰς τήν πνευματικήν ζωήν.
134. Μή ἐπιρρίπτωμεν τάς εὐθύνας δι' ὅ,τι μᾶς συμβαίνει εἰς ἄλλους, αὐτοί εἶναι ἐργαλεῖα εἰς τάς χεῖρας τοῦ Θεοῦ, διά τήν σωτηρίαν μας.
135. Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι ἀμοιβή διά τά ἔργα μας, ἀλλά χάρις τοῦ Κυρίου πρός ἡμᾶς.
136. Ὅποιος ἀνθίσταται εἰς τά λυπηρά συμβάντα, πολεμᾶ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
137. Ὁ Θεός δέν ἀποδεικνύεται, μυστικῶς φανεροῦται εἰς τάς καρδίας, εἰς τόπον καί χρόνον πού δέν περιμένεις.
138. Μήν ὑποκρίνεσαι τόν καλόν, εἶναι ἀρρώστεια ἥτις ὁδηγεῖ εἰς θάνατον.
139. Ἀφοῦ δέν εἶσαι ἔνοχος διά τό ἔγκλημα ὅπου σοῦ ἀποδίδουν, δέξου τήν τιμωρίαν δι' ἄλλας ἁμαρτίας σου, τάς ὁποίας ὄντως ἔχεις διαπράξει
140. Δέν ἔχει σημασίαν τό ἠθικόν ἐπίπεδον τοῦ πτωχοῦ, αὐτό ἀφορᾶ τόν Θεόν, ποῖος εἶσαι σύ ἵνα κρίνης τόν ἀδελφόν σου;
141. Τά πάθη μας εἶναι οἱ πιό ἀνελέητοι τύραννοί μας.
142. Ἀρχή ἀοργησίας εἶναι νά σιωποῦν τά χείλη, ἐνῶ ἡ ψυχή εὑρίσκεται εἰς ταραχήν.
143. Ὅλη ἡ ἀνθρωπίνη δυστυχία εἶναι ἐπακόλουθον τῆς ὑπερηφανείας ἡμῶν.
144. Οἱ πειρασμοί δυναμώνουν τήν ψυχήν καί τήν φέρνουν πιό κοντά εἰς τόν Θεόν.
145. Ἵνα σέ ἀγαποῦν οἱ ἄλλοι πρέπει σύ πρῶτον νά τούς ἀγαπᾶς.
146. Ποίει πρό τοῦ ὕπνου τό βράδυ τό μικρόν ἀπόδειπνον.
147. Ἀναγκαῖοι εἶναι οἱ πειρασμοί, παραχωροῦνται διά τήν πνευματικήν πεῖραν καί ἵνα γινώμεθα ἱκανώτεροι κατά τόν πόλεμον ἐναντίον τους.
148. Νά πολεμήσῃς τά πάθη σου ὅταν ἀκόμη εἶναι μικρά καί ἀνίσχυρα.
149. Δέν εἶναι ἀνάγκη νά ἐξέλθῃς τῆς οἰκίας σου ἵνα εὕρῃς τόν πλησίον σου, ἡ οἰκογένεια...
150. Χωρίς ταπείνωσιν οὐδεμία ἀρετή εἶναι γνησία εἰς τά μάτια τοῦ Θεοῦ.
151. Ὁ Θεός σέ ἀγαπᾶ τόσον πολύ ὥστε σέ βυθίζῃ εἰς ὅλην αὐτήν τήν θλίψιν καί τήν ὀδύνην, λυτρώνοντάς σε, ἀπό τά κολαστήρια τῆς ἄλλης ζωῆς.
152. Ὅποιος ἐπιχειρεῖ νά φθάσῃ γρήγορα εἰς πνευματικάς κορυφάς ἵνα ἴδῃ ὁράματα κλπ προκαλεῖ τήν ὀργήν τοῦ Θεοῦ.
153. Πρέπει πρῶτον νά ὑποτάξωμεν τά πάθη ἵνα πλησιάσωμεν τόν Θεόν.
154. Ὅσον προοδεύεις εἰς τά πνευματικά , ὁ πονηρός ἐντείνει τόν πόλεμον ἐναντίον σου.
155. Πολλάκις ὁράματα πού ἔστειλεν ὁ Θεός διά δοκιμήν ἔβλαψε πολλούς.
156. Ἐκεῖνοι πού ὑπέταξαν ὅλα τά πάθη καί ἔφθασαν εἰς πλήρη καθαρότητα τῆς καρδίας «τόν Θεόν ὄψονται».
157. Προσπάθησε νά τηρῇς εἰς ὅλα τό τέλειον μέτρον, εἶναι σημεῖον ἁγιότητος.
158. Ἡ ὑπερηφάνεια ἐκδηλοῦται μέ θυμόν, περιφρόνησιν, κατάκρισιν καί ἐξουδένωσιν τῶν ἄλλων.
159. Ὅλα τά πάθη πηγάζουν ἐκ τῆς ὑπερηφανείας.
160. Δάκρυα ; μετά τήν λύτρωσιν ἐκ τῶν παθῶν.
161. Σύ δέν δύνασαι νά πεθάνῃς διά τόν κόσμον (ὡς οἱ μοναχοί), διότι ζῇς μέσα εἰς τόν κόσμον καί ἔχεις ὑποχρεώσεις καί δεσμεύσεις εἰς αὐτόν.
162. Ἄς ἁγιαζώμεθα κατά τά νεανικά καί ὥριμα ἔτη τῆς ζωῆς ἡμῶν ἵνα ἡμῖν χορηγηθῇ γῆρας τίμιον καί σεβάσμιον πρός δόξαν Θεοῦ.
163. Δέον νά ἀρχίσωμεν νά δείχνωμεν τήν ἀνοχήν μας ἀπό τά μικρά θέματα τῆς καθημερινῆς ζωῆς.
164. Ἡ πλέον ἐπικίνδυνος μορφή ὑποκρισίας, εἶναι ἡ διαστροφή τῆς ἀλήθειας.
165. Θεέ μου σοῦ ὀφείλω χάριτας, δι' ὅσα κακά δέν ἔχω διαπράξει ἀκόμη.
166. (Ἐχθρός) Πῶς νά ἀποφύγω τόν ἑαυτόν μου πού μέ κατάδιώκει;
167. Αὐτός πού μικραίνει τόν ἑαυτόν του εἰς ὅλα, θά ὑψωθῇ.
168. Ἡ μοναξιά εἶναι ἔργον ἐπίπονον, θέλει δύναμιν, ἡρωϊσμόν καί ἐπιμονήν.
169. Ἡ ἀγάπη νικᾶ τήν μοναξίαν τοῦ ἐγώ καί φέρει τό φῶς τοῦ ἡμεῖς.
170. Ἄν δέν μείνωμεν ἑκούσια μόνοι, θά γνωρίζωμεν τά πάντα καί θα ἀγνοοῦμεν τόν ἑαυτόν μας.
171. Αἱ ἁμαρτίαι καί αἱ ἀρεταί ἡμῶν, ἔχουν ἐπίδρασιν καί εἰς τούς ἄλλους.
172. Ἡ κάθε στιγμή τῆς ζωῆς μας, δύναται νά διασταλῇ εἰς τάς διαστάσεις τῆς αἰωνιότητος, ὅταν ζῶμεν ἐν Χριστῷ.
173. Ἀληθινός καί αἰώνιος παράδεισος εἶναι ὁ Χριστός, πού φέρει εἰς τό παρόν τήν μέλλουσαν αἰωνιότητα.
174. Μερικοί ἵνα ἐπιτύχουν τήν εἰρήνην δέχονται νά ταπεινωθοῦν καί νά θυσιάσουν καί τά ὑλικά τους συμφέροντα.
175. Ὁ θάνατος εἶναι πικρός, ὅμως ἀποτελεῖ εὐτυχές γεγονός, δι' αὐτούς πού πιστεύουν εἰς τήν αἰωνιότητα.
176. Ἡ χριστιανική παρρησία εἰς τόν κόσμον, συχνά εἶναι ἰσοδύναμη μέ μαρτύριον.
177. Ἔνδυμα γάμου; Ὁ Χριστός μᾶς τό χαρίζει, εἶναι τό ἔνδυμα τῆς μετανοίας.
178. Ὁ πρῶτος λόγος εἰς τήν ἀσκητικήν ; νηστεία καί προσευχή !
179. Μέγας εἶναι ὁ μικρός πού ὑπομένει τήν ἀδικίαν καί τόν πόνον του.
180. Ἡ ἐξέλιξις τῶν παθῶν δίδει μικράν ἡδονήν καί μακράν ὀδύνην.
181. Ὅταν ἀφήνῃς ἀπρόσεκτον τόν ἑαυτόν σου, τόν ὑποτάσσῃς εἰς μίαν σειράν παθῶν.
182. Ὁ φιλάργυρος ὁδηγεῖ εἰς ἀδικίας καί ἁρπαγάς.
183. Τά πάθη διακρίνονται εἰς φανερά καί ἀφανῆ.
184. Ὅταν ρίπτωμεν εἰς τόν δαίμονα τάς αἰτίας τῶν πτώσεών μας, ἀπαλλάσσοντας τόν ἑαυτόν μας παντελῶς, εἶναι ἐπικίνδυνον λάθος.
185. Προσευχή καί μυστηριακή ζωή βοηθοῦν εἰς : κάθαρσιν τῆς ψυχῆς ἥτις εἶναι προϋπόθεσις ἵνα συναντήσωμεν τόν Θεόν.
186. Εἰς τήν θέσιν τῶν ἐκριζωμένων παθῶν νά τεθοῦν ἀρεταί, ἄλλως τά πάθη ἐπανέρχονται δριμύτερα.
187. Ὄχι ἀποφυγή τῆς ἁμαρτίας ἀλλ' ἄσκησις τῆς ἀρετῆς.
188. Ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή ὁδηγεῖ εἰς θεῖον φωτισμόν.
189. Ἡ κατάστασις τῆς ἀπαθείας δέν εἶναι στατική καί δέν σημαίνει ἀπτωσίαν.
190. Οἱ ἀπαθεῖς προσβάλλονται ἀλλά δέν ὑποκύπτουν.
191. Καθαρή ἀγάπη εἶναι μῖσος τῶν παθῶν καί δίψα Θεοῦ ἀκόρεστη.
192. Ὁ μοναχός ἀγαπᾶ τήν πενίαν καί τήν θεωρεῖ πλοῦτον.
193. Ἡ πενία εἶναι ἀγαπητή διότι δίδει ἀμεριμνίαν.
194. Ἡ γνῶσις τῆς ἀδυναμίας μας εἶναι ἡ μεγαλυτέρα δύναμις ἡμῶν.
195. Δέν μᾶς πταίουν οἱ ἄλλοι διά τά προβλήματά μας, ἀλλ' ὁ ἑαυτός μας.
196. Διαπιστοῦμεν ὅτι εἴμεθα ἐμπαθεῖς , ὅταν οἱ ἄλλοι μᾶς δίδουν ἀφορμάς.
197. Συμβουλή ἁγίου διά τήν θεραπείαν τῶν παθῶν : ἐπίγνωσις τῶν ἁμαρτημάτων, μετάνοια δι' αὐτά, αὐτομεμψία, ἐξομολόγησις καί προσευχή.
198. Διώρθωσον τόν ἑαυτόν σου καί θά διορθωθῇ ὅλος ὁ κόσμος.
199. Ἡ θεογνωσία θέλει μακρύν ἀγῶνα.
200. Αἴρωντας τόν ζυγόν τοῦ Χριστοῦ γνωρίζεις καλῶς ὅτι, αὐτή ἡ ὀλιγόχρονος ὀδύνη θά σοῦ δώσῃ αἰώνιον ἡδονήν.
201. Ὁ ἄνθρωπος δέν θέλει τόν Θεόν, ἄλλ' οὔτε καί χωρίς Θεόν δύναται νά ζήσῃ.
202. Ἡ πτῶσις τοῦ πιστοῦ εἶναι ἀνθρώπινος, τό νά παραμείνῃ ὅμως εἰς τήν πτῶσιν εἶναι δαιμονικόν.
203. Τό νά διαστρέφωμεν τάς ἐννοίας, πρός τάς ἀπόψεις μας, εἶναι ἐγωισμός καί πλάνη ὁδηγοῦσα εἰς αἴρεσιν.
204. Ὁ τρόπος ἀποδοχῆς τοῦ πόνου, φανερώνει τόν βαθμόν γνησιότητας ἑνός πιστοῦ.
205. Πίσω ἀπό τόν κάθε πόνον τοῦ πιστοῦ, κρύβεται ὁ Θεός.
206. Ὅλα τά ἔχει ἀπολαύσει ἀπό νωρίς καί τώρα οὐδέν τόν ἐλκύει.
207. Ὁ ἄνθρωπος πού δέν πόνεσε, δέν θά μετανοήσῃ ποτέ.
208. Ὁ πόνος εἶναι παιδαγωγός μιᾶς ἄλλης πραγματικότητας, μιᾶς μελλοντικῆς μυστικῆς χαρᾶς.
209. Μέσα εἰς τόν πόνον γίνεται ἡ συνάντησις μέ τόν αὐτοθυσιασθέντα Θεόν.
210. Ἡ σημερινή χριστιανική ζωή δέν πείθει, ἀπουσιάζει ἡ θυσία, καί ἡ ἆρσις τοῦ σταυροῦ.
211. Αἱ δυσκολίαι εἶναι διά πνευματικήν ὡρίμανσιν, ἤτοι διά τήν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ παράστασίν μας.
212. Ἡ κατάχρησις τῆς ἐλευθερίας φέρει πόνον.
213. Ὁ σωματικός κόπος ὠφελεῖ καί πνευματικῶς.
214. Ἡ εὐτυχία μερικές φορές κρύπτεται εἰς τήν δυστυχίαν.
215. Ἴσως κάποιο κέρδος τοῦ πόνου νά προέλθῃ ἀργότερα, πού τώρα δέν τό κατανοοῦμεν.
216. Ὁ πόνος διά νέου πόνου ἰατρεύεται.
217. Τό πρόσωπον θάλλει εἰς σχέσεις ἀγαθάς πρός τούς ἄλλους.
218. Εἰς τήν ἀσθένειάν μας τελειοῦται καί ἡ δύναμίς μας.
219. Ὁ Χριστός δέν φαίνεται «οὐδαμοῦ τά ἡμέτερα ἐπαισχυνόμενος κακά»
220. Ἡ πίστις ἐκδηλοῦται μέ τήν ἀγάπην !
221. Τοῦ 21ου αἰῶνα ὁ ἄνθρωπος ἤ θρησκευτικός θά εἶναι ἤ νευρωτικός καί ἀγχώδης.
222. Ὁ πολιτισμός τῆς ψυχῆς, εἶναι ἡ ψυχή τοῦ πολιτισμοῦ.
223. Ἡ ἀποστροφή ἡμῶν πρός τόν Θεόν τελικῶς πλήττει ἡμᾶς αὐτούς.
224. Ἐάν εἰρηνεύωμεν μέ τόν Θεόν, εἶναι ὁ ἀσφαλέστερος τρόπος διά τήν εἰρήνην ἐν τῷ κόσμῳ.
225. Ἐνθυμούμεθα ἀενάως τόν θάνατον, ἀλλά ἐκ τούτου πηγάζουν αἱ ἀρεταί.
226. Μόνον ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει, ἀπό ὅλα τά πλάσματα τοῦ Θεοῦ, ὅτι θά πεθάνῃ.
227. Εἰς τόν αἰώνιον κόσμον οἱ ἄνθρωποι γνωρίζουν ἀλλήλους καί συνευφραίνονται συνομιλοῦντες, τοῦτο διά τούς δικαίους, οἱ ἁμαρτωλοί τό στεροῦνται.
228. Ποίησον τήν πίστιν σου πρᾶξιν ἀγάπης, μέ ἒλεος καί θυσίαν.
229. Τάς ψυχάς τῶν κεκοιμημένων βοηθοῦν αἱ ἐλεημοσῦναι καί αἱ προσευχαί, συνο-δευόμεναι ἀναγκαίως μέ θείας λειτουργίας.
230. Ἡ Ἐκκλησία πάντοτε μεταβάλλει τήν ἀγωνίαν της εἰς προσευχήν.
231. Ὁ μοναχός ἀγωνίζεται νά γίνῃ ἀσήμαντος.
232. Σολντζενίτζιν: Εἰς ἓνα κελί τῆς φυλακῆς γνώρισα τήν ἐλευθερίαν.
233. Μόνον οἱ καθαρθέντες εἶναι δεκτικοί τῆς Ἀποκαλύψεως.
234. Τά μυστήρια εἶναι ἀγωγοί τῆς χάριτος, διά τόν ἁμαρτωλόν.
235. Ἡ θεία χάρις καθαρίζει ἀπό τήν ἁμαρτίαν τόν ἁμαρτωλόν.
236. Θεία χάρις μεταδίδεται καί μέ τόν λόγον τοῦ Θεοῦ.
237. Ἡ πλήρης (ὃμως) θεία χάρις μεταδίδεται μέ τά ἃγια μυστήρια.
238. ... Ἐξέρχεται ὁ βαπτισθείς νεκρός, ὡς πρός τήν ἁμαρτίαν καί ἀναγεννημένος εἰς νέαν ζωήν.
239. Τό χρῖσμα μεταδίδει τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
240. Διά τῆς θείας Κοινωνίας γινόμεθα μέτοχοι ζωῆς αἰωνίου.
241. Τό μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας, εἶναι ἀναπαράστασις τοῦ ἐξιλαστηρίου θανάτου τοῦ Κυρίου, τό ὁποῖον θά συνεχίζεται ἓως τῆς Β' Παρουσίας.
242. Ἒχω εἰρήνην τῷ οἲκῳ μου, ὃτι ἀνέχομαι ὁ,τιδήποτε μέ ἐνοχλεῖ.
243. Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ἒρχεται μέ τήν συνεχῆ σκέψιν λογοδοσίας εἰς Αὐτόν.
244. Ἐάν ποθῶμεν νά ζῶμεν αἰωνίως ἒχομεν τόν τρόπον: ποίησις καί ἐφαρμογή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.
245. Μή ἀφήνετε τάς σκέψεις σας χαλαράς, διασκεδάζονται πρός τό κακόν.
246. Ἃγιος θέλει νά εἲπῃ, ὁ ἀνώτερος τῆς γῆς καί τῶν γηίνων.
247. Χωρίς τήν πίστιν Χριστιανικήν καί μή θά ἦτο ἀδύνατον νά κάνωμεν ὃ,τι δήποτε εἰς τήν ζωήν μας.
248. Μέσω τοῦ Υἱοῦ Σου, διεχάραξες τήν ὁδόν τῆς σωτηρίας, ἣτις ὁδηγεῖ εἰς τήν ζωήν πού ἀρχίζει μέ τόν θάνατον.
249. Ἡ θεοσεβεία ἐστί σοφία.
250. Ὁ ὑγιής νοῦς προτιμᾶ τήν ἐγρήγορσιν ἀπό τόν ὓπνον.
251. Προτιμῶ νά ἀφοσιώνομαι εἰς τήν ἀγάπην Σου, παρά νά ὑποχωρῶ εἰς τό πάθος μου.
252. Μή ἐπιζήτει τήν χαράν ἒξω τοῦ ἑαυτοῦ σου, χάνεις τήν σταθερότητά σου.
253. Εἰς Σέ ὑπάρχει ἀνάπαυσις, ὃπου λησμονοῦνται ὃλοι οἱ πόθοι.
254. Μάννα; ἡ σάρκα της μέ γέννησε διά τήν παροῦσαν ζωήν καί ἡ καρδία της διά τήν αἰώνιον.
255. Μερικοί μᾶς διαφθείρουν μέ τάς κολακείας των, οἱ ἐχθροί ἐνίοτε μᾶς παιδαγωγοῦν μέ τάς προσβολάς των.
256. Τά καλά ἒργα μου εἶναι δῶρα δικά Σου, τά δέ κακά δικά μου ἁμαρτήματα.
257. Ὃσον ἀπομακρύνομαι ἀπό Σοῦ τόσον πλησιάζω τόν ἑαυτόν μου.
258. Τά ζῶα καί τά πουλιά ἒχουν μνήμη, ἐάν δέν εἶχον, δέν θά ἐπανεύρισκον τάς κρυψῶνας καί τάς φωλεάς των.
259. Ἳνα ζήσῃ κανείς εἰς τήν μακαρίαν ζωήν, πρέπει νά τήν γνωρίσῃ.
260. Ἃγιε Θεέ μου, ὁ μόνος πού δίδει δύναμιν, ἳνα ἐκτελοῦνται αἱ ἐντολαί Σου, εἶσαι Σύ.
261. Νά ζητήσω ἓν ὃραμα ἀπό Σέ; Σέ ἱκετεύω νά ἀπομακρύνῃς πάντοτε ἀπό ἐμέ αὐτήν τήν ἐπιθυμίαν, ὡς μέχρι τοῦδε τήν ἀπομάκρυνες.
262. Οἱ νεκροί πού ἀποθνήσκουν ἐν Κυρίῳ εἶναι μακάριοι.
263. Καιρός διά προσευχήν εἶναι ὃλη ἡ ζωή μας.
264. Ζήτει τήν μέλλουσαν ζωήν καί θά σοῦ δοθοῦν καί τά ἀγαθά τῆς παρούσης.
265. Ὁ ἂνθρωπος τήν ἀδιάκοπον ροήν τῶν πάντων ὀνομάζει «χρόνον».
266. Τήν εἰρήνην δέν δύναται νά ἀτενίσῃ ὑπερήφανον μάτι.
267. Τό μέλλον γεννᾶται ἀπό τό παρελθόν.
268. Ἐάν τό παρόν ἦτο συνεχῶς παρόν καί δέν μετεφέρετο εἰς τό παρελθόν δέν θά ὑπήρχε χρόνος ἀλλά αἰωνιότητα.
269. Κάποιος χρόνος δέν εἶναι δυνατόν νά διαιρεθῇ αὐτός εἶναι «τό παρόν» διότι δέν κατέχει οὐδένα χῶρον.
270. Θεέ μου σ' ἀγαπῶ, ἂν εἶναι ἀσθενής ἡ ἀγάπη μου κάνε την ἰσχυροτέρα.
271. Κάθε πλοῦτος πού δέν εἶναι Θεός, δι' ἐμέ εἶναι πτωχεία.
272. Ὑπήρξαμε κάποτε σκότος, τώρα ὃμως εἴμεθα φῶς πλησίον τοῦ Κυρίου.
273. Οἱ καταστροφικές ἀπολαύσεις τῶν παθῶν, εἶναι κινήσεις τῆς πεθαμένης ψυχῆς, τάς ὁποίας δέν ἐξουδετερώνει οὒτε αὐτός ὁ θάνατος..
274. Ὁ καρπός δέν εἶναι ὃ,τι δίδομεν, ἀλλά ἡ πρόθεσις μέ τήν ὁποίαν δίδομεν.
275. Διαμοιράζωμεν εἰς τούς πτωχούς τά ἐπίγεια ἀγαθά, ἳνα ἀποκτήσωμεν τά οὐράνια.
276. Ἐνίοτε περισσότερον ὠφελεῖται ὁ ἀγαπῶν ἀπό τόν ἀγαπώμενον.
277. Τακτική μετάνοια καί ἐξομολόγησις εἶναι πρόοδος εἰς τήν ἀρετήν.
278. Τό μυστήριον τοῦ Εὐχελαίου θεραπεύει τόν ἀσθενῆ, ἂν τοῦτο εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
279. Ἡ ἐπιθυμία τῆς γνώσεως εἶναι ἓν ἀπό τά στοιχεῖα τῆς εὐτυχίας τοῦ ἀνθρώπου.
280. Προτιμᾶ τό σκότος τῆς ἁμαρτίας καί ὂχι τόν Χριστόν, διά νά κακουργῇ ἀφόβως καί μή ἀφήνῃ τάς ἁμαρτωλάς ἡδονάς καί σαρκικάς ὀρέξεις.
281. Ὁ Θεός ἒδειξε τοῦ θείου λόγου τήν δύναμιν, ἱκανήν νά ἀναστήσῃ νεκράς ψυχάς ἀπό τήν ἁμαρτίαν, καί ἐπαναφέρῃ αὐτάς εἰς τήν ζωήν.
282. Τί περιμένομεν; δύο πράγματα, τόν θάνατον καί τήν δευτέραν Παρουσίαν.
283. Μετάνοια καί μεταβολή εἰς τήν ἂλλην ζωήν δέν γίνεται.
284. Μερική Κρίσις : χωρίζονται οἱ δίκαιοι ἀπό τούς ἁμαρτωλούς καί ἡ ψυχή τοῦ δικαίου προγεύεται τοῦ Παραδείσου καί ἡ ψυχή τοῦ ἁμαρτωλοῦ τῶν δεινῶν τῆς κολάσεως.
285. Πρόνοια Θεοῦ ὑπάρχει καί συνεπῶς ἡ προσευχή θαυματουργεῖ καί σώζει.
286. Ἡ ἒκτακτος ἐπέμβασις τοῦ Θεοῦ γίνεται θαυματουργικῶς.
287. Μέ τήν τελικήν κρίσιν συνδέεται καί ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου, δέν θά καταστραφῇ, θά πάρῃ νέαν σύστασιν καί μορφήν.
288. Δέν ὑπάρχει καλύτερος διδάσκαλος εἰς τήν ζωήν, ἀπό τόν θάνατον.
289. Ἡ εἰρήνη εἰς τήν ζωήν μας ἒρχεται μέσῳ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
290. Ἐκεῖνοι ὃπου ἐργάζονται ἒχουν ὀλιγότερα πάθη καί κακίας.
291. «Τό καλόν οὒκ ἐστι καλόν, ἐάν μή καλῶς γένηται.»
292. Πρόοδος εἶναι ἡ πορεία πρός συνάντησιν καί κοινωνίαν μέ τόν Θεόν.
293. Εἰς τά ἱερά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, ζοῦμεν μέσα εἰς τό ἱλαρόν φῶς τῆς θείας Χάριτος.
294. Ὁ δρόμος πρός τό φῶς, εἶναι ἡ ὁδός τῆς μετανοίας.
295. Τότε ἒχει ἀξία ἡ ὑπακοή μας εἰς τάς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ, ὃταν μᾶς κοστίζη, τότε θά ἒχομεν τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ, τότε ἀκολουθῇ καί τό θαῦμα.
296. Ταμιοῦχος τῆς θείας Χάριτος εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἀπό ὃπου διά τῶν Μυστηρίων χορηγεῖται εἰς τούς πιστούς.
297. Ἂν ἀκούῃ ἢ διαβάζῃ κανείς τόν θεῖον λόγον καί σταματᾶ μόνον εἰς αὐτό, δέν θά φθάσῃ ποτέ εἰς τόν οὐρανόν.
298. Ἂν καί καταπίνῃ μέ πολλήν ὂρεξιν τά θεῖα διδάγματα, δέν ὠφελεῖται ἐφ' ὃσον δέν χονεύονται εἰς τό χωνευτήρι τῆς ψυχῆς διά νά μεταβάλλουν τόν χαρακτῆρα.
299. Αἱ ἡδοναί φθείρουν ὃλα τά μέλη τοῦ σώματος.
300. Ἡ τελειοποίησις τῆς ψυχῆς, πού ἐργάζεται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, εἶναι τό ὓψιστον τῶν ἒργων πού γίνωνται εἰς τήν γῆν.
301. Πρέπει νά ξεριζώσῃς τό δηλητηριῶδες ἀγκάθι τῶν ἡδονῶν, διότι ὁ καρπός αὐτοῦ ἒχει τό δηλητήριον μέσα του.
302. Ὁ Ἀντίχριστος θά εἶναι ἂνθρωπος καί ὂχι πνεῦμα.
303. Ἂν δέν ὑπῆρχε ἁμαρτία δέν θά ὑπῆρχε καί θλῖψις.
304. Θά ἦτο κόλασις ἡ παροῦσα ζωή ἂν ἐγνωρίζαμεν τόν ἀκριβῆ χρόνον τῆς τελευτῆς μας. Ὁ Κύριος ὃμως ἀπό ἂφατον ἀγάπην, μᾶς ἀπέκρυψεν τόν χρόνον αὐτόν.
305. Θάνατος πραγματικός εἶναι, ὁ χωρισμός τῆς ψυχῆς ἀπό τόν Θεόν.
306. Περνοῦμεν ὂχι ἀπό τήν ζωήν εἰς τόν θάνατον, ἀλλά ἀπό τόν θάνατον εἰς τήν ζωήν. Αὐτή ἡ βεβαιότης νά διέπῃ ὃλην τήν γηίνην πορείαν μας.
307. Χριστιανέ μήπως εἶσαι φαινόμενον ἀσυνεπείας, καί ἀνακολουθείας, λόγων καί ἒργων;
308. Ὁ πλοῦτος εἶναι στάσις ζωῆς δέν εἶναι θέμα χρημάτων.
309. Εἶναι βλασφημία νά κρίνῃς ἐσύ ὁ ἒνοχος καί ὑπό κρίσιν ἂλλον τινά, πού δέν τόν ἒκρινε ἀκόμη ὁ Θεός.
310. Τόν λογισμόν ἐνθυμήσεως τοῦ θανάτου τόν πολεμεῖ ὁ σατανᾶς.
311. Ἂν δέν ὑπῆρχον πτωχοί, δέν θά μειωνόταν τό πλῆθος τῶν ἁμαρτημάτων μας.
312. Δέν δυνάμεθα νά γνωρίσωμεν τόν Θεόν τῆς ἀγάπης, ἂν δέν ἀσκηθῶμεν εἰς τήν ἀνιδιοτελῆ ἀγάπην.
313. Ἡ οἰκονομία τοῦ χρήματος καταπολεμεῖ τήν «οικονομία τῆς σωτηρίας».
314. Ἡ φυσική διαμονή τοῦ νοῦ μας εἶναι ὁ Θεός, διότι ὁ ἂνθρωπος εἶναι αὐτός πού ἒγινε κατοικητήριον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
315. Εἶσαι Κύριος τῶν λόγων πού δέν εἶπες καί δοῦλος ἐκείνων πού εἶπες.
316. Ἡ σαφήνεια εἶναι τό στολίδι τῶν σκέψεων.
317. Καλύτερα μιά λογική βραδύτης, ἀπό ἀπερίσκεπτη σπουδή.
318. Τά λάθη εἶναι μεγάλα, ὃπου ἡ ἀγάπη εἶναι μικρή.
319. Ἀρετή γονέων, ἀπογόνοις ὠφέλεια.
320. Ὃταν εἶσαι μόνος να θυμᾶσαι τά ἐλαττώματά σου, ὃταν εἶσαι μέ ἂλλους να ξεχνᾶς τά ἐλαττώματά τους.
321. Νικοῦν μόνο ὃσοι πιστεύουν πώς θά νικήσουν.
322. Ἀρχή τῆς σωτηρίας ἡ ὁμολογία τῶν ἁμαρτιῶν.
323. Ὁ ἁμαρτωλός ἀπολαμβάνει τήν πρόσκαιρον ἡδονήν τῆς ἁμαρτίας, ἀλλ' ἐδῶ εἶναι ἡ παγίς, δέν θέλει να σκεφθῇ κἂν διά τό μέλλον του καί ἐπανέλθῃ πλησίον τοῦ Θεοῦ.
324. Καθένας χριστιανός πού μορφώνει ἀγαθόν χαρακτῆρα, γίνεται ἓνας ἂγγελος , ἀπολαμβάνοντας τήν εὐτυχία πού ἒχουν οἱ ἂγγελοι πλησίον τοῦ Θεοῦ.
325. Ὃσοι ζοῦν τόν βίον τῆς ἁμαρτίας, δέν τόν ἐγκαταλείπουν διότι ὑπεδουλώθησαν εἰς τά πάθη.
326. Φθαρτά καί ὑλικά πράγματα δέν ἠμποροῦν νά ἱκανοποιήσουν, τήν ἂϋλον καί ἂφθαρτον ψυχήν.
327. Μετεχειρίσθη ὁ Θεός τήν θλῖψιν, διά νά ἑλκύση εἰς μετάνοιαν τόν ἂσωτον.
328. Προφάσεις καί δικαιολογίαι εἰς τήν ἐξομολόγησιν δέν ἒχουν θέσιν, διότι δι' αὐτῶν ὁ χριστιανός προσθέτει μίαν ἀκόμη ἁμαρτίαν μεγάλην, πρόφασιν, ὑπόκρισιν, ψεῦδος, ἀποδεικνύων ὃτι δέν μετενόησεν ἀληθῶς.
329. Ὃταν ἡμεῖς κάμνωμεν ἓνα βῆμα πρός ἐπιστροφήν ἐκ τῆς ἁμαρτίας, ὁ Θεός κάμνει δέκα πρός ὑποδοχήν μας.
330. Δέν πρέπει ποτέ νά νομίζωμεν ὃτι ἐχάθη ὀριστικῶς ἓνας ἁμαρτωλός.
331. Ὁ ἐγωισμός θεωρεῖ καί τά μικρότερα καθήκοντα, ὡς κατορθώματα καί ἀρετάς.
332. Τά πάθη διαστρέφουν καί σκοτίζουν, ὣστε ὁ ἂνθρωπος νά μή σκέπτεται ὀρθῶς.
333. Οὐδέποτε ν' ἀποφεύγωμεν τούς μετανοήσαντας ἁμαρτωλούς.
334. Ἡ προσευχή εἶναι παντοδύναμος.
335. Ἡ προσευχή εἶναι ἡ εὐγενεστέρα πρᾶξις τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου.
336. Ἡ βαθεία συναίσθησις τῆς ἁμαρτωλοτητός μας, εἶναι βάσις τῆς ἠθικῆς προόδου.
337. Ἐμπρός διά μίαν ὁλοσχερῆ μετάνοιαν, ἰδού ὁ ἐντός ἡμῶν νοητός παρά-δεισος.
338. Ἡ ἀγάπη οὐ ζητεῖ τά ἑαυτῆς, ἀλλά τά τοῦ ἑτέρου, αὐτός εἶναι ὁ σύνδεσμος τῆς τελειότητος.
339. Ἡ ἀγάπη ἀφοπλίζει τόν ἐχθρόν σου, εἶναι ὁ ἀνημμένος ἂνθραξ ἐπί τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ.
340. Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ἡμῶν ἐστι, ὁ Θεός εὑρίσκεται παντοῦ ἑπομένως καί μέσα εἰς τόν ἂνθρωπον.
341. Διά νά λάβῃς ἒλεος παρά τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἀπαραίτητο νά μετανοήσῃς.
342. Χάριν τοῦ ἰδίου συμφέροντος τοῦ ἀνθρώπου, τόν ἒχει ὁ Θεός εἰς τόσες θλίψεις καί ἀνάγκες.
343. Ὁ Χριστός κρατᾶ κρυμμένην τήν δόξαν του ἀπό αὐτούς πού δέν τόν δέχονται. Ἀποκαλύπτεται μόνον εἰς αὐτούς, πού εἶναι ἱκανοί νά τόν δεχθοῦν.
344. Ὁ χριστιανός εἶναι νεκρός διά τόν κόσμον, αὐτό δέν σημαίνει ἀποστροφήν τῶν ἀνθρώπων, εἶναι θετική κατάστασις, εἶναι ἐλευθερία ἀπό ἰδιοτέλεια, διά νά ἀγαπᾷ χωρίς προϋποθέσεις.
345. Δέν ἠμπορεῖ ὁ δεμένος νά τρέξει, οὒτε νοῦς σκλάβος σε πάθη, ἠμπορεῖ νά κάνῃ ἀληθινή προσευχή.
346. Εἰς τόν Θεόν πιστεύουν ὃσοι, τόν ἒχουν μέσα τους καί ἐπικοινωνοῦν διά τῆς προσευχῆς.
347. «Προσευχητέον μᾶλλον ἢ ἀναπνευστέον.»
348. Ὁ ὑπομονετικός προσεύχεται πάντοτε μέ χαρά.
349. Μή προσεύχεσαι νά γίνουν τά θελήματά σου, διότι ὁπωσδήποτε δέν συμφωνοῦν μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Αὐτός θέλει τό συμφέρον σου.
350. Ὁ ὑπομένων τά λυπηρά, θά ἐπιτύχῃ καί τά χαρμόσυνα.
351. Μή φαντασθῇς κανένα σχῆμα, διά τόν Θεόν ὃταν προσεύχεσαι, πλησίασε μέ ἂυλον τρόπον τόν ἂυλον Θεόν.
352. Δέν ὑπάρχει δικαιολογημένος θυμός κατά τοῦ πλησίον, ἂν θέλῃς θά εὓρῃς πώς χωρίς τόν θυμόν, θά διευθετηθῇ τό θέμα.
353. Ἂν εἶσαι ἀληθής θεολόγος θά προσεύχεσαι ἀληθινά, καί ἂν προσεύχεσαι ἀληθινά εἶσαι ἀληθής θεολόγος.
354. Μακάριος ὁ νοῦς πού ἐν προσευχῆ, δέν σχηματίζει ἐντός του καμμίαν ἀπολύτως μορφήν ἢ σχῆμα Θεοῦ.
355. Θρησκεία εἶναι ἡ ἐξάρτησις ἀπό τόν Θεόν· καί ἡ ἐπικοινωνία τοῦ ἀνθρώπου μετ' Αὐτοῦ καί ἡ στενή καί ζῶσα σχέσις τοῦ ἀνθρώπου πρός τόν Θεόν.
356. Τό Ἃγιον Πνεῦμα ἐξασφαλίζει εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν τήν ἀλήθειαν.
357. Ἡ τῶν Γραφῶν ἀνάγνωσις τῶν Οὐρανῶν ἐστι διάνοιξις.
358. Δι' ὃσους πιστεύουν ὑπάρχει Θεός, δι' ὃσους δέν πιστεύουν δέν ὑπάρχει ἀλλά εἶναι περιζήτητος.
359. Τό αἲσθημα ὃτι δέν σέ χρειάζεται κανείς, εἶναι ἡ δυστυχία μερικῶν καί μάλιστα γερόντων.
360. Πλανᾶται πλάνην οἰκτράν ἐκεῖνος πού φαντάζεται ὃτι δέν εἶναι ἁμαρτωλός.
361. Εἶναι σταυρός αἱ θλίψεις, εἶναι καί μαρτύριο βραδύ καί συνεχές, ἀλλ' ὁ χριστιανός καλεῖται νά γίνη μάρτυς καί διά τῆς ὑπομονῆς νά λάβῃ τόν στέφανον τοῦ μαρτυρίου.
362. Ἡ ταπείνωσις εἶναι τό θεμέλιον εἰς τό ὁποῖον ὁ χριστιανός θά οἰκοδομήσῃ τάς ἂλλας ἀρετάς.
363. Δαπανᾶ τήν ζωήν του μέσῳ ποικίλων ἀσθενειῶν, τάς ὁποίας δημιουργοῦν τά πάθη τῆς ἁμαρτίας.
364. Μετάνοια! ἡ καλυτέρα εὐχή τοῦ νέου ἒτους, θά μᾶς προαγάγη εἰς πολίτες τῆς αἰωνίου βασιλείας.
365. Νά ὀμορφαίνῃς τήν ψυχήν σου καί ὂχι τό πρόσωπόν σου.
366. Ζακχαῖος: ... καί ὃποιον ἠδίκησα τοῦ ἐπιστρέφω τετραπλάσια καί « σωτηρία τούτῳ ἐγένετο ».
367. Τό ἂγχος εἶναι ἐμπόδιον πνευματικῆς ζωῆς, εἶναι ἀντιπνευματική δύναμις.
368. Τό ἂγχος δέν ἀφήνει περιθώρια χαρᾶς-εὐτυχίας-γαλήνης πού εἶναι εὐλογίες τοῦ Θεοῦ.
369. Τά ἀγχώδη ἂτομα εἶναι προβληματικά εἰς οἰκογένειαν καί κοινωνίαν.
370. Φέρομεν ἀκεραίαν τήν εὐθύνην, διά τό ἂγχος μας, δέν μᾶς ἐπιβάλλεται, τό δημιουργοῦμεν ἐμεῖς, οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς ἀποτελοῦν ἀπλῶς τίς ἀφορμές.
371. Ἡ ἁμαρτία δημιουργεῖ ἂγχος.
372. Ἡ πίστις ἒμφυτος, ἀποτελεῖ βιολογικήν ἀνάγκην, ἡ ἒλλειψίς της δημιουργεῖ ἂγχος.
373. Ἡ στεναχωρία (πρόδρομος τοῦ ἂγχους) εἶναι ἐκτροπή, κατάστασις νοσηρά. Ἡ σωστή θεάρεστος τῆς ψυχῆς ἀντίδρασις εἶναι ἡ ΥΠΟΜΟΝΗ.
374. Αὐξάνει ὁ ἐγωισμός μεγαλώνη τό ἂγχος.
375. Ταπεινοῦται ὁ ἂνθρωπος, ἐλαττοῦται τό ἂγχος.
376. Ὁ Θεός θέλει τό ἀγαθόν διά τήν ψυχήν σου, ἐνῶ ἐσύ δέν ζητᾶς πάντοτε τό συμφέρον της, εἰς τήν προσευχήν σου.
377. Ὁ καλοπροαίρετος ἂνθρωπος ἓλκεται , ἀπό τήν ἐν αὐτῷ ἐνεργοῦσα χάρι, πρός τόν Χριστόν.
378. Ὁ καθένας « φτιάχνει » ἓνα Θεόν, ἢ ἐπιλέγει τήν θρησκείαν, που χαϊδεύει τίς ἀτέλειές του καί τά πάθη του.
379. Ἀγαπᾶμε τόν Θεόν, εἰς τόν βαθμόν πού ἐφαρμόζομεν τό θέλημά του.
380. Προϋπόθεσις γνώσεως τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἡ τήρησις τοῦ θελήματός του.
381. Κύρια αἰτία τοῦ ἂγχους εἶναι ἡ ἒνοχος καί ἐλέγχουσα συνείδησις, τῆς ὁποίας τήν φωνήν δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποφύγωμεν.
382. Πνευματικά τά αἲτια τοῦ ἂγχους, πνευματική καί ἡ θεραπεία.
383. Ὁ ταπεινός δέν ταπεινοφρονεῖ, διά νά τιμηθῇ ἀπό τούς ἀνθρώπους, τότε θά ἒπαυε ἡ ἀρετή αὐτή.
384. Ἡ μόνη ὁδός διά νά ὑψωθῇς εἶναι ἡ ταπείνωσις.
385. Ἡ ἀμοιβή δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τόν κόπον τοῦ χριστιανοῦ, ἀλλά ἀπό τήν ἀληθῆ μετάνοιαν καί ἀγάπην.
386. Ἡ ζωή ἡμῶν; ἀτμίς. Ὃμως ὁ Θεός ἒχει ἑτοιμάσει μισθόν αἰώνιον. Ὦ πόσον ἀγαθός εἶναι ὁ Θεός !
387. Εἶναι μικρός ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας. Ἀλλ' αὐτό πρέπει νά μᾶς ἐνθαρρύνῃ, θά περάσουν γρήγορα κόποι καί βάσανα ἳνα μορφωθῇ χριστιανικῶς ἡ ζωή.
388. Δέν ὑπάρχει εὐτυχεστέρα ζωή, ἀπ' αὐτήν πού ἀγιάζεται ἀπό τήν παιδικήν ἠλικίαν.
389. Εἶναι δυνατόν νά πλησιάζῃ τόν θάνατον, ὂχι μόνον ὁ γέρος ἀλλά ὁ ὁποιασ-δήποτε ἠλικίας.
390. Οἱ κόποι καί τά παθήματα δέν ἒχουν τό μέγεθος τῆς εὐτυχίας, πού θά μᾶς δώσῃ ὁ Θεός, δέν συμφέρει λοιπόν καί εἰς τόν μεγαλύτερον ἃγιον νά πληρωθῇ σύμφωνα μέ τούς κόπους του.
391. Ἡ ταπείνωσις εἶναι ἡ βάσις τῶν ἀρετῶν, ἡ δέ ἀγάπη τό ἀδαπάνητον ἐπιστέγασμα.
392. Ὁ Θεός ἀπαντᾶ, εἰς τόν προκλητικόν δοῦλον του, χωρίς νά θυμώνῃ καί νά ὀργίζεται.
393. Νά διαβάζωμεν συνεχῶς τήν παραβολήν τοῦ Ἀσώτου, σάν ἂσωτοι, σάν πατέρες, καί σάν πρεσβύτεροι υἱοί.
394. Νά μιλῆτε στόν Θεόν γιά τά παιδιά σας καί ὂχι μόνον στά παιδιά σας γιά τόν Θεόν.
395. Τήν γλῶσσαν τῆς ἀγάπης, ὁ ἂλαλος τήν μιλᾶ καί ὁ κωφός τήν ἀκούει.
396. Ἂν νιώθῃς τήν ζωήν σου ἂδεια, προσπάθησε νά βάλῃς τόν Χριστόν μέσα της.
397. Ὁ Χριστός εἰς τούς σταυρωτές του : δέν ξέρετε τί κάνετε, ἐμεῖς εἰς τούς ἀρνητές του : δέν ξέρετε τί χάνετε !!
398. Ἡ φύσις μᾶς λέει νά ἀγαπᾶμε τούς φίλους μας, ὁ Χριστός καί τούς ἐχθρούς μας.
399. Νά μή λατρεύῃς τόν Θεόν πού ἐδημιούργησες, ἀλλά τόν Θεόν πού ἐδημιούργησε ἐσένα.
400. Τήν κριτικήν τῶν ἂλλων τήν ἀποφεύγεις, ὃταν δέν κάνῃς τίποτα καί δέν λές τίποτα.
401. Μπορεῖς νά δίνῃς χωρίς νά ἀγαπᾶς, ἀλλά δέν μπορεῖς νά ἀγαπᾶς χωρίς νά δίνῃς !
402. Ὁ Θεός ἐπεμβαίνει, ὃταν σύ ἐξαντλήσης ὃλες τίς δυνατότητές σου καί τόν ἐπικαλεσθῇς φυσικά.
403. Ἂς εἲμεθα αἰσιόδοξοι, σκεπτόμενοι ὃτι οἱ μεγαλύτερες συμφορές δέν ἒρχονται ποτέ.
404. Ἐγώ ὁ ἂνθρωπος ἒχω κληθῇ νά γίνω Θεός, μέ μεταβάλλει ἡ ἀγάπη πού ὁ Θεός ἐμφύσησε μέσα μου. Ἡ ἀγάπη μέ μετατρέπει σιγά - σιγά σέ Θεόν, κατά χάριν.
405. Ἂν οἱ δυσκολίες μᾶς βροῦν πλησίον τοῦ Θέοῦ, τότε θά εὓρωμεν τόν Θεόν μέσα στίς δύσκολες περιστάσεις μας.
406. Ἀπό τήν στέρησιν ἀρχίζει ὁ δρόμος τῆς ἐλευθερίας.
407. Ὃταν ζητᾷς συγνώμην διά τό πταῖσμα σου, δέν μεταβάλλεις τό παρελθόν σου, ἀλλά βεβαίως ἀλλάζεις, διά τό μέλλον σου.
408. Στόν γάμον, πιό δύσκολη ἀπ' ὃλες τίς ἀνθρώπινες σχέσεις, ὁ ἓνας πρέπει νά ὑποφέρῃ τόν ἂλλον ἰσοβίως.
409. Τό αὒριο, εἶναι τό σήμερα πού ἑτοιμάσαμε ἐμεῖς χθές.
410. Ἡ ὀλιγάρκεια εἶναι ὁ μόνος θησαυρός, πού δέν ἐξαντλεῖται ποτέ!
411. Εἶσαι πάντοτε νέος, ὃταν κάνῃς σχέδια γιά το αὒριο, σέ κάθε ἠλικία.
412. Μερικοί ἂνθρωποι καταστρέφουν, μέ τήν συμπεριφοράν τους, ὃ,τι ἐδημιούργησαν μέ τό μυαλό τους.
413. Για νά ἐπιτευχθῇ ἡ γλύκα τῆς πράσινης ἐληᾶς, ἀπαιτεῖται κάποια γευστική καλλιέργεια, ἓτσι καί γιά τόν ἐνάρετο, οἱ πικρές δοκιμασίες, ἀφήνουν χαρμολύπη.
414. Τό νά εἶναι κανείς εὐτυχής, εἶναι εὒνοια τοῦ Θεοῦ, τό νά ἀπολαμβάνῃ τήν εὐτυχίαν του, εἶναι τέχνη ἀνθρώπινη.
415. Ὁ ἂπειρος Θεός, ἒλαβεν τήν ὑπόστασιν τοῦ πεπερασμένου πλάσματός του, γιά νά τόν ἐξυψώσῃ εἰς τήν προπτωτικήν του κατάστασιν καί νά τον μεταβάλλῃ εἰς Θεόν κατά χάριν.
416. Ἡ Ἐκκλησία ἀπό τίς δυνάμεις τοῦ κακοῦ θά περισφίγγεται, θά πολεμεῖται ἀλλά δέν θά νικηθῇ ποτέ.
417. Ἡ Χαναναία κλέει καί ὁ Κύριος σιωπᾶ, αὐτή παρακαλεῖ καί ὁ Κύριος δείχνει νά ἀδιαφορῇ. Αὐτή ἡ εἰκόνα φαίνεται καί εἰς τήν δικήν μας ζωήν, ... ὃμως ὁ Θεός σχεδιάζει.
418. Ἡ περίοδος τῆς φαινομενικῆς σιωπῆς τοῦ Θεοῦ, εἰς τό αἰτημά μας, εἶναι ἡ πιό γόνιμη περίοδος τῆς ζωῆς μας.
419. Πάλαιψε ἡ πίστις τῆς Χαναναίας μέ τόν Χριστόν καί νίκησε !
420. Ἡ προσευχή εἶναι ἐναγώνιος πάλη, νά παλεύωμεν ἁγίαν πάλην μέ τόν Θεόν, θά νικήσωμεν !
421. Ὁ ἐχθρός τοῦ καλοῦ εἶναι τό καλλίτερον !
422. Ἡ κρίσις καί ἡ ἀνταπόδοσις, ἀνήκει στό Θεό.
423. Ὁ Θεός μισεῖ κάθε ἀδικίαν καί ἁμαρτίαν τήν ὁποίαν καί πατάσσει ἀμείλικτα. Ἑπομένως ὃσοι ἀναθέτουν τό δίκαιόν τους καί τήν ἐκδίκησιν αὐτοῦ εἰς τά χέρια τοῦ Θεοῦ, θά δικαιωθοῦν.
424. Ἡ μυστική ἀκτινοβολία τῆς μητρικῆς καρδιᾶς, ἀσκεῖ εἰς τά ἂδυτα τῆς ψυχῆς τοῦ νέου, μυστηριώδεις ἐπιδράσεις.
425. Πίσω ἀπό ἓνα μεγάλον ἂνδρα, κρύβεται μιά μεγάλη μητέρα.
426. Ὁ ἐγωισμός μας, μᾶς ἀδικεῖ.
427. Ὁ Ἃγιος Θεός ἀναπαύεται εἰς τήν ψυχήν, πού ἒχει καθαρούς λογισμούς.
428. Μή δεσμεύῃς τήν ψυχήν σου μέ τά τυραννικά δεσμά τοῦ πλούτου, ἐλευθέρωσέ την, μέ τάς ἐλεημοσύνας.
429. Τί θά ἀποκριθῇς εἰς τόν Κριτήν, σύ πού ντύνῃς τούς τοίχους καί ὂχι τούς πτωχούς πού εἶναι γυμνοί;
430. Δέν ὑπάρχει ἁμάρτημα, τό ὁποίον νά μή δύναται νά καθαρίσῃ ἡ ἐλεημοσύνη!
431. Τιμή μᾶς κάνει ὁ Θεός, ὃταν στέλνῃ μπροστά μας πτωχόν, νά τόν ἐλεήσωμεν!
432. Μετά ἀπό κάθε ἐξομολόγησί μας, ἂλλαξε κάτι στή ζωή μας ;
433. Δέν πταίει τό Εὐαγγέλιο διά τήν ἀπουσία τῆς εἰρήνης στίς κοινωνίες, ἀλλά ἡ κακή διάθεσι τῶν ἀνθρώπων, νά συμμορφωθοῦν μέ τόν σωτήριον λόγον του.
434. Εἰρήνη δέν θά ἒλθῃ οὒτε μέσα στό σπίτι, ὃσον ὑπάρχουν ἐκεῖ αὐτοί πού ἀρνοῦνται τόν Χριστόν.
435. Δέν κάνω ὃ,τι θά ἔκανε ὁ Χριστός, δέν λέγω ὃτι δέν θά τό ἒλεγε ὁ Χριστός, δέν πηγαίνω ἐκεῖ πού δέν θά πήγαινε ὁ Χριστός.
436. Μέ τόν τρόπον πού ζοῦμε, δείχνουμε ὃτι ἀγαποῦμε περισσότερον τόν ἑαυτόν μας, παρά τόν Κύριον.
437. Οἱ φιλόκοσμοι δέν εἶναι ποτέ φιλόθεοι, οἱ φιλόχρυσοι δέν γίνονται ποτέ φιλόχριστοι.
438. Ἂλλοτε οἱ πιστοί πέθαιναν γιά τόν Χριστό πρόθυμα. Σήμερα θεωροῦμε δύσκολον νά ζήσωμεν, ὃπως θέλῃ ὁ Χριστός.
439. Ἂν δέν ζῆτε τήν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ στήν καθημερινήν σας ζωήν, ἂν δέν τόν παίρνετε μέ τήν θείαν εὐχαριστίαν, εἲσαστε νεκροί δέν ζῆτε, φυτοζωῆτε!
440. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ γαληνεύει καί εἰρηνεύει τίς ψυχές, ἀποδεικνύεται πάνω στήν πρᾶξι !
441. Δέν ὑπάρχει εἰρήνη, χωρίς δικαιοσύνη.
442. Ἡ ἁπλότης καί ταπείνωσις, ἑλκύουν τήν θείαν χάριν.
443. Ἡ ἀγάπη μας διαστράφηκε καί ἒγινε ἐγωισμός, λόγῳ τῆς ἁμαρτίας.
444. Δέν εἶναι τό θαῦμα πού θά φέρῃ τήν πίστιν, πρέπει νά ὑπάρχῃ ἡ πίστις διά νά δῇ ὁ ἂνθρωπος τό θαῦμα.
445. Ὁ χριστιανός ὡς πιστός, βλέπει τόν Θεόν στή ζωή του, δέν περιμένει κάποιο θαῦμα, ἀλλά ζεῖ διαρκῶς μέσα στό θαῦμα.
446. Καί ὁ διάβολος, κατά παραχώρησιν Θεοῦ, κάνει θαύματα, ἳνα μᾶς πλανήσῃ.
447. Ἡ γνῶσις τοῦ Θεοῦ, δέν εἶναι διακρίβωσι μέσῳ τῶν αἰσθήσεων, εἶναι βίωσις.
448. Ἡ πίστι στόν Θεόν, εἶναι θέμα τρόπου ζωῆς τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία καθαρίζει τήν καρδιά καί ἀνοίγει τά μάτια στήν θέα τοῦ Θεοῦ.