ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ 34 ΧΡΟΝΙΑ

 

ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΕ, ΑΠΟΔΩΣΤΕ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΤΑΛΛΑΓΗΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Παρά τον σεβασμό που τρέφω προς τη σεπτή Ιεραρχία και τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο Β’ , ας μου επιτραπεί στο σημερινό άρθρο να αναπτύξω μια όχι και τόσο πρωτότυπη άποψη γύρω από τα εκκλησιαστικά πράγματα.   Ουσιαστικά, την άποψή μου αυτή συμμερίζονται διακεκριμένοι Ιεράρχες, Θεολόγοι και Νομικοί, μεταξύ των οποίων και ο ίδιος ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος. Πρόκειται για τα επαίσχυντα, όπως χαρακτηρίστηκαν, «επιτίμια της ακοινωνησίας» που επιβλήθηκαν ετσιθελικά, παράνομα και αντικανονικά σε τρεις σεβάσμιους και αγίους Επισκόπους, το 1993. Μια παλιά ιστορία τους καρπούς της οποίας δυστυχώς εισπράττουμε σήμερα με υψηλό επιτόκιο. (Δείτε τον σκανδαλισμό και την απογοήτευση των πιστών που προκλήθηκε από τα οικονομικά και τα ροζ σκάνδαλα Μητροπολίτη). Η απομάκρυνση από την κανονική τροχιά  δεν γίνεται ανώδυνα και χωρίς επιπτώσεις. Ας ξεχάσουμε όμως εκείνες τις δύσκολες και αποφράδες μέρες για το Έθνος και την Εκκλησία του Οκτωβρίου 1974. Ο τροχός άλλωστε της ιστορίας έχει πια γυρίσει. Όλοι ζούμε σήμερα με την ελπίδα μιας νέας ανατολής στον ορίζοντα της καταλλαγής, στην Εκκλησία μας. Στον Αρχιεπίσκοπό μας ευχόμαστε με χριστιανικότητα και σωφροσύνη να σκύψει πάνω στα μεγάλα κοινωνικά και ποιμαντικά προβλήματα που απασχολούν το λαό του Θεού και την Εκκλησιαστική Διοίκηση. Ένα από αυτά, σημασιολογικά το πιο επείγον, πιστεύω, είναι η «άρση των επιτιμίων» που επί τόσα χρόνια ταλαιπωρεί και διχάζει ολόκληρη την Ελλαδική Εκκλησία.  Στο σημείο αυτό θα ήταν διαφωτιστικό χρονογραφικά να αναφέρουμε τα εξής πάνω στο λεγόμενο «εκκλησιαστικό ζήτημα»:  Στις 16.7.74 εκδίδονται οι Συντακτικές Πράξεις 3 και 7 της δικτατορίας Ιωαννίδη, με τις οποίες απομακρύνονται Δώδεκα επίλεκτοι Μητροπολίτες από τους Θρόνους τους, οι οποίοι αντικαθίστανται από ισάριθμους Μητροπολίτες αρεστούς στο Καθεστώς. Οι αδικηθέντες προσφεύγουν στο ΣτΕ, το οποίο τους δικαιώνει και τους αναγνωρίζει ως νόμιμους Μητροπολίτες (30 Οκτωβρίου 1990). Η διοικούσα Εκκλησία καταφεύγει στις 10 Αυγούστου του 1993 στο «επιτίμιο της ακοινωνησίας». Η απόφαση της ΔΙΣ αναφέρει επί λέξει: «Η Δ. Ι. Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος,   «διαπιστώσασα ότι οι σεβ. Μητροπολίται κ.κ. Νικόδημος (Γκατζιρούλης), Θεολόγος (Πασχαλίδης) και Κωνσταντίνος (Σακελαρόπουλος) υπέπεσαν αμετανοήτως εις σωρείαν αντικανονικών παραπτωμάτων, δημιουργούντων εν τοις πράγμασιν σχίσμα εντός των κόλπων της Εκκλησίας της Ελλάδος επιβάλλει εις αυτούς το επιτίμιον της αποκοπής εκ της εκκλησιαστικής κοινωνίας, ήτοι το επιτίμιον της ακοινωνησίας (…). Προς δε τούτοις η Δ.Ι.Σ. κρίνει τους ως άνω Αρχιερείς καθαιρετέους διά τα κατά συρροήν αντικανονικά των παραπτώματα και την δογματικήν και εκκλησιολογικήν παρέκκλισιν εκ της Ορθοδόξου πίστεως και παραδόσεως». Βέβαια, ο αναγνώστης αυτής της απόφασης εις μάτην θα αναζητήσει το είδος του παραπτώματος και τον ιερόν Κανόνα, τον οποίον δήθεν οι διωκόμενοι Μητροπολίτες παραβίασαν. Και κάτι, για να μείνει στην ιστορία: Το επιβληθέν επιτίμιο φέρεται ότι επικυρώθηκε, δίχως όμως τη νόμιμη πλειονοψηφία, από την  Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος (19-20 Οκτωβρίου 1994), η οποία εξέδωσε σχετική εγκύκλιο, που την υπογράφουν, μεταξύ των άλλων και: ο Αθηνών Σεραφείμ, οι Μητροπολίτες Σιδηροκάστρου Ιωάννης, Λαγκαδά Σπυρίδων, Καρπενησίου Νικόλαος, Σπάρτης Ευστάθιος. Ηλείας Γερμανός, Θηβών και Λεβαδείας Ιερώνυμος…Όπως όμως αποδείχθηκε εκ των στέρων, κανένας από τους πιο πάνω Μητροπολίτες δεν πρόσεξε ότι οι  μνημονευόμενοι Κανόνες ήταν εξ ολοκλήρου άσχετοι με το «επιτίμιο». Απλούστατα, η όλη υπόθεση ήταν μια φενάκη, μια πασιφανής εξαπάτηση (Κανών ΛΣΤ’ των αγίων Αποστόλων και ΙΖ΄ Αντιοχείας). Κι όμως, η απόφαση αυτή της Συνόδου ισχύει μέχρι σήμερα. Είναι το ατιμότερο κείμενο της νεότερης εκκλησιαστικής ιστορίας! Ατυχώς, με βάση αυτό το ανύπαρκτο, «κατασκευασμένο», επιτίμιο της ακοινωνησίας  και παρά τις πολλές και τεκμηριωμένες διαμαρτυρίες, μεταξύ των οποίων και του τότε Δημητριάδος αργότερα δε Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, την 19.4.94 υπογράφηκαν τα διαπιστωτικά διατάγματα της νέας έκπτωσης των «Τριών» από τις Μητροπόλεις τους. Η Ιεραρχία χωρίς να χάσει ούτε μια μέρα, βιαστικά, «επλήρωσε» τις μη κενές Μητροπόλεις Λαρίσης και Αττικής.

Ωστόσο, δε θα συγχωρήσω τον εαυτό μου να μην προτρέψει ταπεινά και βαθυσέβαστα τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπό μας, την ΔΙΣ και την σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος να μεριμνήσει ώστε να «τακτοποιηθεί» το ζήτημα τούτο της  παραβίασης των Ιερών Κανόνων και της διατάραξης της έννομης εκκλησιαστικής τάξης. Πρέπει, όπως είπε πρόσφατα ενώπιον της απελθούσας ΔΙΣ ο σεβ. Ζακύνθου κ.  Χρυσόστομος (Συνετός), να λυθεί επί τέλους το πρόβλημα αυτό με πνεύμα καταλλαγής, αγάπης αλλά και δικαιοσύνης. Στο πνεύμα αυτό, όπως είμαι σε θέση να γνωρίζω, κινείται και ο Μακαριώτατος και πλειάδα Μητροπολιτών, που πονούν και ενδιαφέρονται για την ειρήνευση στην Εκκλησία. Ενημερωτικά να πω ότι από τους Δώδεκα «καρατομηθέντες» επί δικτατορίας Ιωαννίδη-Σεραφείμ Μητροπολίτες μόνο ο Αττικής κ. Νικόδημος ζει και συνεχίζει   ευδοκίμως να εργάζεται στον αγρό του Κυρίου. Είναι, μπορώ να πω, απαίτηση των δύσκολων καιρών που περνάει η πατρίδα μας, η Εκκλησία να βρει τον αποστολικό της βηματισμό, να βιώσει τη θεανθρώπινη επιταγή της Αγάπης και της Δικαιοσύνης και με θάρρος και ταπεινότητα να αποκαταστήσει στην πολύπαθη χηρεύουσα Μητρόπολη Αττικής (στα σημερινά της όρια) τον Κανονικό της πολιό Επίσκοπο κ. Νικόδημο. Όλος ο πιστός λαός έχει στραμμένα εναγώνια τα βλέμματά του στο Νέο Οιακοστρόφο του Σκάφους της Εκκλησίας της Ελλάδος, Μακαριώτατο κ. Ιερώνυμο τον Β’.