ΨΕΥΔΟΛΟΓΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ κ.ΝΙΚΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

 

1. ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ

Σεβαστοί Πατέρες και εν Χριστώ αδελφοί και αδελφές, Α’ Με κατώδυνη ψυχή είμαι αναγκασμένος να σας πληροφορήσω περί ενός πνευματικού ζητήματος που υπερβαίνει την περιοχή μιας αδικίας σε βάρος ενός αδελφού, ενός λαϊκού Θεολόγου, όπως είναι ο υπογράφων το παρόν, και εκτείνεται σε βάρος ενός Επισκόπου της Ορθόδοξης Εκκλησίας, του θεσμού του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας, ο οποίος εξουθενώθηκε άδικα και σκανδαλιστικά.

Από ποιον όμως; Δυστυχώς από τον άλλοτε δεινόν αντιαιρετικό θεολόγο και πνευματικό τέκνο του αγίου Γέροντος επισκόπου, πρ. Φλωρίνης Αυγουστίνου, από τον Νικόλαο Σωτηρόπουλο. Χρησιμοποίησα την λέξη «άλλοτε», γιατί άγνωστο σε μένα πώς, ο κ. Σωτηρόπουλος άρχισε να εκτοξεύει μύδρους εναντίον όλων εκείνων που είχαν διαφορετική από τη δική του άποψη, να καταθέτει αθρόες μηνύσεις σε βάρος κληρικών και λαϊκών, ομογάλακτων αδελφών στην Αδελφότητα «Σταυρός», στην οποία ανήκε και ο ίδιος, αλλά ιδιαίτερα να καταφέρεται με εξαιρετικά ανοίκειες εκφράσεις εναντίον του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας κ. Στυλιανού, κατά τις επισκέψεις του στην Αυστραλία και αλλαχού. Παρά τις προτροπές και τις εκκλήσεις του Γέροντος Αυγουστίνου να μην συγκρούεται σε καμία περίπτωση μετά του οικείου Επισκόπου και των κληρικών της Αρχιεπισκοπής, ο Σωτηρόπουλος αντιθέτως, όπως ενόρκως κατέθεσε στη δίκη, ο φυσικός επιστήμων και στενός συνεργάτης του στην Αυστραλία Απόστολος Φράγκος ούτε μια στιγμή δεν έπαυσε ασυστόλως, ανευλαβώς και αναιδώς να επιτίθεται, ευκαίρως ακαίρως, εναντίον του κανονικού Αρχιεπισκόπου.

Η Μείζων και Υπερτελής Ιερά Σύνοδος. η οποία συνήλθε στην Κωνσταντινούπόλη και στην οποία συμμετέσχον όλες οι ελληνοορθόδοξες  εκκλησίες, πρωτοστατούσης μάλιστα της ελλαδικής εκκλησίας, με αρχιεπίσκοπο τον μακαριστό Σεραφείμ, απόντος του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας, τον Δεκέμβριο του 1993, προέβη στον Αφορισμό του Νικολάου Σωτηρόπούλου. Ο υπογράφων το παρόν κείμενο, παλαιός φίλος και συνεργάτης του κ. Σωτηρόπουλου (αντώνης ελευθεριάδης), με προτροπή του Σεβασμιωτάτου Φλωρινης π. Αυγουστίνου Καντιώτη και άλλων προσώπων, έσπευσα (Χριστούγεννα 1993) να μεταβώ στο Οικουμενικό Πατριαρχείο και να συναντήσω τον συνταξιώτη μου Παναγιώτατο Βαρθολομαίο, με τον οποίο διατηρούσα και διατηρώ ειλικρινή φιλίαν, προκειμένου να μάθω για τα διατρέξαντα γεγονότα. Ο Παναγιώτατος Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος με μεγάλο ενδιαφέρον και πολλήν αγάπην μου εξήγησε τα περί του Αφορισμού, και μεταξύ των άλλων μου είπε αν έχει ο κ. Σωτηρόπουλος στοιχεία και ντοκουμέντα σε βάρος του σεβ. Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας κ. Στυλιανού να του τα καταθέσει, ιδιαίτερα μάλιστα στοιχεία πάνω στη σοβαρότατη κατηγορία που εκτόξευσε (ο Σωτηρόπουλος) δημοσία και γραπτώς ότι ο κ. Στυλιανός διεκήρυξε την κακοδοξία ότι η Αγία Γραφή είναι ένα μεγάλο παραμύθι! Ανακοίνωσα άμα τη επιστροφή μου στον π. Αυγουστίνο και τον κ. Σωτηρόπουλο, την άποψη του Παναγιωτάτου και όλα τα συναφή στοιχεία, τα οποία τέθηκαν στην ομόφωνη συνοδική απόφαση περί του Αφορισμού του, με την προσθήκη ότι η Ι. Σύνοδος είναι έτοιμη να άρει τον Αφορισμό με τη δήλωση μεταμέλειας του Αφορισθέντος Σωτηροπούλου. Ουδέποτε όμως ο µΣωτηρόπουλος μου έδωσε τέτοια στοιχεία και αποδείξεις του πιο πάνω ισχυρισμού του. Αντίθετα, συνέχιζε δημόσια, προφορικώς και γραπτώς, στην αίθουσα ομιλιών της οδού Ζ. Πηγής 44, σε διάφορες εκπομπές της Τηλεόρασης και σε ιστοσελίδες του internet να διαδίδει ότι ο Στυλιανός είναι «αιρεσιάρχης» και «σατανάς», και να σκανδαλίζει, αλοίμονο, ψυχές! Ύστερα από όλα αυτά θεώρησα επιβεβλημένο ανώτατο καθήκον μου χάριν της Εκκλησίας και των ιερών της Θεσμών και προπάντων της Αλήθειας να καταγγείλω, με διάκριση και επιστημονική σοβαρότητα, διά του «Ορθοδόξου Τύπου» (12.06’1998) τον κ. Νικόλαο Σωτηρόπουλο ως ψεύτη και ιεροκατήγορο, αφού προηγουμένως τον προσκάλεσα στο Γραφείο μου (οδός Σουλίου 5, Αθήνα) να μου δώσει ορισμένες διευκρινίσεις, οι οποίες όμως καθόλου δεν με έπεισαν!  Ήταν αναμενόμενο σε μένα να με μηνύσει στα ποινικά δικαστήρια της Ελλάδος επί συκοφαντική δυσφημήσει διά του Τύπου. Το αποτέλεσμα της δίκης σε Δεύτερο βαθμό ήταν να αθωωθώ πανηγυρικώς. Λίγο αργότερα, ο π. Αυγουσίνος μου έστειλε επιστολή με την οποία εκφράζει την αγάπη του στο πρόσωπό μου, ενώ στο μεταξύ είχε ¨αποπέμψει¨ από την Αδελφότητα «ΣΤΑΥΡΟΣ» τους: ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟ-ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ-ΠΑΣΤΟ (14.07.99) για λόγους ανυπακοής.

Β'

Παρόλο που αντιδεοντολογικώς δημοσίευε ο Σωτηρόπουλος στο υπό την διεύθυνσή του άλλοτε ιστορικό περιοδικό «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ» σχόλια και υβριστικούς χαρακτηρισμούς εναντίον μου, του πρώην δηλαδή ευεργέτη του,  δεν έστερξε ο θεολόγος κ. Σωτηρόπουλος να δημοσιεύσει στο ίδιο Περιοδικό την αθωωτική Απόφαση του Εφετείου Αθηνών, την οποία του επέδωκα  με δικαστικό επιμελητή. Διερωτώμαι, αν αυτή η ενέργεια του αξιοτίμου Θεολόγου και Φιλολόγου κυρίου Νικολάου Σωτηροπούλου είναι ή δεν είναι    υφέρπων φασισμός ή εκδήλωση  ιδρυματικού παρεκκλησιαστικού ολοκληρωτισμού!

Γ΄

Γι’ αυτό το λόγο, αναδημοσιεύω στις σελίδες που ακολουθούν και στην ιστοσελίδα μου eleftheriadis.edu.gr τόσο το κείμενο της εξώδικης Προσκλήσεως που επιδόθηκε την 23 Ιανουαρίου 2001 με δικαστικό επιμελητή στο Περιοδικό «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ» (οδός Ζ. Πηγής 44, Αθήνα, όσο και το Έγγραφο της ιστορικής Απόφασης του Γ’ Τριμελούς Εφετείου Αθηνών (Αριθμός 115/8.1.2001) προς ενημέρωση όλων των αποδεκτών του γράμματος αυτού. Να προσθέσω εδώ ότι επιτρέπω γενικώς και χωρίς δεσμεύσεις διά της παρούσης αναρτήσεως σε όποιον θέλει την ελεύθερη αναδημοσίευση όχι μόνο της παρούσης ανοικτής επιστολής αλλά και κάθε άρθρου μου που δημοσιεύω στην ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, εξυπακούεται με αναφορά στην πηγή.

Δ’ 

Ο σκοπός τον οποίο επιδιώκω με τη δημοσίευση της τελεσίδικης και αμετάκλητης αυτής αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών είναι  να εφαρμόσω την Κυριακή εντολή «ΕΙΠΕ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ» (Ματθαίου, 18:17), δηλαδή να ανακοινώσω στην εκκλησία, στον κλήρο και τους πιστούς της εκκλησίας, την περιπέτειά μου με τον ιεροκήρυκα κ. Σωτηρόπουλο, για τον οποίο ας προσευχηθούμε όλοι να του δώσει ο Κύριος την ευκαιρία ανάνηψης και μετανοίας, μια που πιστεύουμε ότι μόνο στον Aδη δεν υπάρχει μετάνοια!

Ε΄

Για κάθε πληροφορία, κρίση και ένσταση είμαι απολύτως στη διάθεση του καθένα από σας στην Διεύθυνση:
Αντώνης Ιακ. Ελευθεριάδης Δρ. Φιλολογίας και Θεολόγος Τηλ. Fax : 210 38 18 273 E-Mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. Site: eleftheriadis.edu.gr


2. ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΞΩΔΙΚΗΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗΣ
ΕΝΩΠΙΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΑΡΧΗΣ
ΕΞΩΔΙΚΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΜΕΤ’ ΕΠΙΦΥΛΑΞΕΩΣ ΠΑΝΤΟς ΝΟΜΙΜΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ
ΑΝΤΩΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗ ΤΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ Δρ. Φιλολογίας και Θεολόγου Κατοίκου Αθηνών, Σουλίου 5, 106 78
ΠΡΟΣ Το Περιοδικό «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ» που εδρεύει στην Αθήνα, οδός Ζ. Πηγής 44 (106 81) Αθήνα κι εκπροσωπείται νόμιμα

Αξιότιμοι κύριοι

Αφου σας ευχηθω καλή κι ευλογημένη χρονιά με πλούσιους πνευματικούς καρπούς και με ομοψυχία να συνεχίσετε το έργο που ξεκίνησε ο άγιος Γέροντας Αυγουστίνος, έρχομαι διά της παρούσης να σας υπενθυμίσω το καθήκον σας να με αποκαταστήσετε στους αναγνώστες του περιοδικού σας ύστερα από την πανηγυρική αθώωση του υποφαινομένου από το Γ’ Τριμελές Εφετείο Αθηνών από το αδίκημα της πράξης της συκοφαντικής δυσφήμησης και της απλής δυσφήμησης διά του Τύπου σε βάρος του κ. Νικ. Σωτηροπούλου (αρ. 115/8.1.01). Η απόφαση αυτή κονιορτοποίησε τις κατ’ εμού κατηγορίες του κ. Διευθυντού του «Σταυρού», Νικολάου Σωτηροπούλου ότι δήθεν με την επίμαχη Επιφυλίδα της 12.6.98 στον «Ορθόδοξο Τύπο» τον συκοφάντησα παρουσιάζοντάς τον ως ψευδολόγο. Το Εφετείο έκρινε αντικειμενικότερα από μερικούς εμπαθείς χριστιανούς και επιβεβαίωσε το περιεχόμενο της επίδικης παραγράφου, το νόημα της οποίας ήταν ότι έπρεπε ο κ. Σωτηρόπουλος να είχε ακαταμάχητα τεκμήρια και μαρτυρίες για να αρχίσει αγώνα εναντίον του Σεβασμιωτάτου Αρχιεπσκόπου Αυστραλίας κ. Στυλιανού γύρω από την διατυπωθείσα από αυτόν δήθεν φράση: «Η Αγία Γραφή είναι ένα μεγάλο παραμύθι» Εμπιστευόμενος την χριστιανική σας ευσυνειδησία ελπίζω και αιτούμαι να δημοσιεύσετε ολόκληρο το κείμενο που σας στέλνω συνειμμένο με την παρούσα επιστολή, στο αμέσως προσεχές τεύχος του περιοδικού «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ» με τα ίδια στοιχεία και εντός πλαισίου όπως ήταν το δημοσίευμά σας με τον τίτλο «ΠΡΟΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙΝ» στο τεύχος του «Σταυρού», μηνός Δεκεμβρίου 2000, επιφυλασσόμενος σε αντίθετη περίπτωση να προσφύγω σε δικαστική λύση. Αρμόδιος δικαστικός επιμελητής παραγγέλλεται να επιδώσει την παρούσα προς το Περιοδικό «Ο Σταυρός» που εδρεύει στην Αθήνα, οδός Ζ. Πηγής 44, Εξάρχεια, και εκπροσωπείται νόμιμα, μετά του συγκοινοποιουμένου κειμένου προς δημοσίευση προς γνώσιν των υπευθύνων του ως άνω Περιοδικού και για τις νόμιμες συνέπειες, αντιγράφοντάς την κατά λέξιν στη σχετική έκθεση επιδόσεως Αθήνα, 20.01.01 Ο Εξωδίκως δηλών Αντώνης Ιακ. Ελευθεριάδης
Αρ. επιδόσεως 14326, 23.1.2001


3. ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ Γ’ ΤΡΙΜΕΛΟΥΣ ΕΦΕΤΕΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ (115/8.1.2001)
ΔΙΚΑΣΤΕΣ: ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΙΤΡΙΔΗΣ (Πρόεδρος), ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΦΡΑΓΚΟΣ, ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΜΠΙΡΗΣ (Εφέτες), ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΟΥΣΟΥΛΑΣ (Αντιεισαγγελέας Εφετών) Μηνυτής: ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ (θεολόγος) Κατηγορούμενος: ΑΝΤΩΝΗΣ ΙΑΚ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ (δρ. Φιλολογίας και Θεολόγος) Πράξη: «Συκοφαντική δυσφήμηση διά του Τύπου»

Η ΝΟΜΙΚΗ ΒΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

Επειδή κατά το άρθρο 362 ΠΚ, όποιος με οποιοδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή και την υπόληψή του, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών ή με χρηματική ποινή. Κατά δε το άρθρο 363 ΠΚ, εάν στην περίπτωση του άρθρου 362 το γεγονός είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών. Από τις ανωτέρω διατάξεις προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση της αντικειμενικής υποστάσεως του εγκλήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης απαιτείται ισχυρισμός ή διάδοση ενώπιον τρίτου ψευδούς γεγονότος εις βάρος άλλου προσώπου, το οποίο αντικειμενικά εκτιμώμενο δύναται να επιφέρει βλάβη της τιμής ή της υπόληψης αυτού του προσώπου. Η εξ αντικειμένου εκτίμηση ενός προσώπου εντός του στενού ή ευρέος κοινωνικού του κύκλου συνιστά ιδιότητα, η οποία προσδιορίζει την ατομικότητα και αποτελεί χαρακτηριστική εκδήλωση της συνολικής προσωπικότητάς του. Στην έννοια του γεγονότος υπάγεται οποιαδήποτε πράξη ή παράλειψη και ειδικότερα ποικίλης μορφής συμβάν του εξωτερικού κόσμου, αναγόμενο στο παρελθόν ή το παρόν, το οποίο δύναται να υποπέσει στις αισθήσεις του ανθρώπου. Γενικώς εντάσσεται στην έννοια του γεγονότος και οποιαδήποτε εκδηλωτική συμπεριφορά ή σχέση ειδική και εξατομικευμένη, προσαπτόμενη σε ορισμένο πρόσωπο, με συνέπεια να επέρχεται εμφανής υποτίμηση της τιμής και της υπολήψεώς του. Αυτό το οποίο ανακοινώνεται είτε εξ ιδίας πεποιθήσεως ή απλής γνώμης, είτε περαιτέρω μεταδόσεως με πηγή γνώσεως τρίτο πρόσωπο. Δεν αποκλείεται στην έννοια του γεγονότος να υπάγεται και η έκφραση γνώμης ή συγκεκριμένης αξιολογικής κρίσης ή και χαρακτηρισμός, οσάκις διαπιστώνεται άμεση σύνδεση και εμφανής σχέση με το γεγονός, το οποίο συνιστά αυτό το κρίσιμο στοιχείο του αδικήματος, έτσι ώστε να βεβαιώνεται η ένταση της προσβολής και η τυχόν ποιοτική βαρύτητα, αυτά δε τα στοιχεία ερευνώμενα και κρινόμενα θεωρούνται ως μέσα θίγοντα την τιμή και την υπόληψη του βλαπτομένου προσώπου (ΑΠ 469/1998 ΠΧ ΜΗ΄1084, ΑΠ1272/1998ΠΧ ΜΣΤ΄327, ΑΠ 552?1996 ΠΧ ΜΖ΄225, ΑΠ 914?1987 ΠΧ ΛΖ΄774).

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ

Στην προκειμένη περίπτωση από την ανώμοτη κατάθεση του πολιτικώς ενάγοντος (Νικ. Σωτηροπούλου), τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας και υπεράσπισης που εξετάσθηκαν ενόρκως στο ακροατήρίο του Δικαστηρίου τούτου, τα αναγνωσθέντα έγγραφα, καθώς και τα πρακτικά της Πρωτοβάθμιας δίκης και την απολογία του Κατηγορούμενου (ΑΝΤΩΝΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗ), απεδείχθησαν τα ακόλουθα:

Την 12.6.1998 δημοσιεύθηκε στο υπ’ αρ. 1277 φύλλο της εβδομαδιαίας θρησκευτικής εφημερίδας «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» που εκδίδεται από τον Σωτ. Βασιλόπουλο στην Αθήνα και κυκλοφορεί σε όλη την ελληνική επικράτεια και στο χώρο της τρίτης σελίδας του «Ορθοδόξου Τύπου» ενυπόγραφο άρθρο-σχόλιο του κατηγορουμένου με τον τίτλο «ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑ», στο οποίο μεταξύ των άλλων αναφέρεται: «…ο ψεύτης δεν θυσιάζει την αλήθεια για το τίποτε, την θυσιάζει για κάτι που το θεωρεί αγαθό.  Αγαθό γι ‘ αυτόν μπορεί να είναι και η ικανοποίηση που νιώθει, γιατί με ένα ψέμα που εκτοξεύει σε βάρος κάποιου άλλου πλήττει καίρια την προσωπικότητα του συνανθρώπου του, τον οποίο φθονεί ή μισεί θανάσιμα. Πρόκειται για την ηδονή να βλέπει τον αντίπαλό του να γίνεται έρμαιο μιας συμφοράς που ο ίδιος με την συκοφαντία και το ψέμα έχει προκαέσει. Από αυτή την άποψη το ψέμα παίρνει ηθικές διαστάσεις. Με αυτήν την έννοια, η επιχειρηματολογία που χρησιμοποιεί το ψέμα , για να πείσει κάποιον ή ένα ολόκληρο ακροατήριο που δεν είναι σε θέση να ελέγξει τη βάση του επιχειρήματος, γιατί αγνοεί τα πραγματικά περιστατικά ενός γεγονότος που προβάλλεται ως αλήθεια, ασφαλώς επιφέρει με το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα, δηλαδή την μεταβολή ή ακόμα και την ολοκληρωτική αλλαγή της άποψης για ένα ψέμα που έχει ο ανυποψίαστος συνομιλητής, ωστόσο, κρινόμενη από άποψη ηθική και, κατά μείζονα λόγο, από άποψη χρστιανικού ήθους και ευπρέπειας είναι καταδικαστές και μετά βδελυγμίας απορριπτέα. Παραδείγματος χάρη, όταν κάποιος ομιλητής ή πολιτικός ή δημοσιογράφος προκειμένου να υποστηρίξει μια θέση που ο ίδιος υποστηρίζει χρησιμοποιεί μια αναλήθεια ή ένα χαλκευμένο ψέμα ασφαλώς μπορεί να πείσει τον απληροφόρητο ακροατή ή τηλεθεατή ή αναγνώστη, ωστόσο θα είναι εκτεθειμένος στη συνείδηση του άλλου και στην νκοινή γνώμη, όταν σε κάαποιο γύρισμα των καιρών αποκαλθφθεί η σκόπιμη διαστροφή της αλήθειας που διέπραξε. Από τα πολλά σχετικά περιστατικά που μπορεί κανείς να αναφέρει ως προς τη χρήση του ψεύδους στην επιχειρηματολογία απόδειξης ενός ισχυρισμού, αρκεί να σημειώσω τις περιπτώσεις του ψεύδους που χρησιμοποίησε κάποιος εκκλησιαστικός ρήτορας, όταν χωρίς ντοκουμέντα και αδιάσειστες μαρτυρίες κατελόγισε στο πρόσωπο ενός Αρχιεπισκόπου (του Αυστραλίας κ. Στυλιανού) τη μομφή πως αυτός διεκηρυξε ότι «η Αγία Γραφή είναι ένα μεγάλο παραμύθι…».

ΝΟΜΙΚΗ ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΘΩΩΤΙΚΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ

Από αυτά που διαλαμβάνονται στο παραπάνω δημοσίευμα, γεγονός αποτελεί η εκ μέρους του πολιτικώς ενάγοντος (Σωτηροπούλου) χωρίς ντοκουμέντα και αδιάσειστες μαρτυρίες απόδοση μομφής στον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας ότι διεκήρυξε πως η Αγία Γραφή είναι ένα μεγάλο παραμύθι, ενώ οι υπόλοιπες περικοπές του δημοσιεύματος αυτού αποτελούν αξιολογικές κρίσεις και χαρακτηρισμούς του κατηγορουμένου, οι οποίες όμως συνδέονται άμεσα με το ως άνω γεγονός, κατά τρόπο ώστε να προσδιορίζουν την ποιοτική βαρύτητα αυτού. Και το ότι ο αναφερόμενος εκκλησιαστικός ρήτορας είναι ο πολιτικός ενάγων αυτό το ομολογεί ο κατηγορούμενος κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου απολογία του. Το ότι δε ο πολιτικώς ενάγων ισχυρίσθηκε για τον Αρχιπίσκοπο Αυστραλίας ότι διεκήρυξε πως η Αγία Γραφή είναι ένα μεγάλο παραμύθι το παραδέχεται εκείνος στην κατάθεσή του στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου. Όμως από κανένα εκ των πιο πάνω αποδεικτικών μέσων ΔΕΝ αποδεικνύεται ότι ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας διεκήρυξε αυτό το οποίο ισχυρίσθηκε ο πολιτικώς ενάγων (Σωτηρόπουλος), δηλαδή ότι «η Αγία Γραφή είναι ένα μεγάλο παραμύθι», δοθέντος ότι κανένας από τους εξετασθέντες μάρτυρες δεν έχει ιδίαν αντίληψη για το περιστατικό αυτό, ούτε κατονομάζει κάποιον αυτήκοο μάρτυρα και δεν προσκομίζεται άλλο αποδεικτικό στοιχείο και δη έγγραφο, στο οποίο να διατυπώνεται σ’ αυτόν (δηλ. στον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας) η ως άνω κακοδοξία. Αντιθέτως, από το αναγνωσθέν στο ακροατήριο του Δικαστηρίου αυτού υπ’ αρ. 938/16.12.2000 έγγραφο της Αρχιγραμματείας της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου αποδεικνύεται ότι ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός: α) «…ουδέποτε παρέσχε οιανδήποτε αφορμήν ώστε η Μήτηρ Εκκλησία και η Αγία και Ιερά Σύνοδος να εγκαλέσουν αυτόν διά δογματικά ή άλλα συναφή ατοπήματα…», β) «…η προ ετών αποσταλείσα μήνυσις εναντίον αυτού ευαρίθμων επαρχιωτών του εξητάσθη συνοδικώς και αι εκτοξευθείσαι εναντίον του κατηγορίαι εκρίθησαν ως μη έχουσαι βάσιν, χαλκευθείσαι υπό επιτηδείων ..» και γ) «…το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και προσωπικώς ο Πατριάρχης (κ. Βαρθολομαίος) περιβάλλουν αυτόν, διακονούντα την Εκκλησίαν και τα Γράμματα εν πιστότητι προς τα δόγματα, τους ιερούς κανόνας και την Ορθόδοξον παάδοσιν, διά της εμπιστοσύνης αυτών και τιμούν το αξιόλογον από πάσης πλευράς θεολογικόν αυτού έργον…».

Εν όψει τούτων για τον αποδιδόμενον  στον Αρχιεπίσκοπον Αυστραλίας ισχυρισμό του πολιτικώς ενάγοντος ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΣΕΙΣΤΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ. Κατά συνέπεια το αναφερόμενο στο επίμαχο δημοσίευμα γεγονός, ότι ο πολιτικώς ενάγων (Σωτηρόπουλος) χρησιμοποιεί το ΨΕΥΔΟΣ, ΟΤΑΝ ΧΩΡΙΣ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΚΑΙ ΑΔΙΑΣΕΙΣΤΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΚΑΤΕΛΟΓΙΣΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΩΣ ΑΝΩ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΗ ΜΟΜΦΗ ΠΩΣ ΑΥΤΟΣ ΔΙΕΚΗΡΥΞΕ ΟΤΙ Η ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΥΔΕΣ ΑΛΛA ΑΛΗΘΕΣ.

Επομένως, δεν στοιχειοθετείται το αδίκημα της συκοφαντικής δυσφήμησης και εντεύθεν πρέπει να εξετασθεί αν υπάρχει απλή δυσφήμηση (άρθρο 362ΠΚ) για την οποία, κατά τα προαναφερθέντα, απαιτείται ισχυρισμός ή διάδοση γεγονότος ενώπιον τρίτου που μπορεί να βλάψει την τιμή και την υπόληψη άλλου με δόλο ή αμφισβήτηση της ηθικής ή κοινωνικής αξίας του προσβαλλομένου που μπορεί να πραγματοποιηθεί με λόγο, με έργο ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο.

Εν προκειμένω από την πιο πάνω έκθεση του όλου ιστορικού της προκειμένης υπόθεσης ανακύπτει ο λόγος για τον οποίο έγινε το ως άνω δημοσίευμα. Ισχυρίσθηκε ο ενάγων (Σωτηρόπουλος), ο οποίος είναι και εκκλησιαστικός ρήτορας ότι ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Στυλιανός είναι κακόδοξος, αφού ο τελευταίος διακήρυξε ότι «η Αγία Γραφή είναι ένα μεγάλο παραμύθι και ο κατηγορούμενος (Ελευθεριάδης), Θολόγος κι αυτός, προέβη στο παραπάνω δημοσίευμα σε αμιγώς θρησκευτική εφηερίδα εκ δεδικαιολογημένου ενδιαφέροντος, ασκώντας με αυτόν τον τρόπο κριτική στον ισχυρισμό του πολιτικώς ενάγοντος. Η εκδήλωση αυτή του κατηγορουμένου δεν αποτελεί άδικη πράξη ούτε από αυτή προκύπτει σκοπός εξυβρίσεως του πολιτικώς ενάγοντος (άρθρο 367παραγρ. 1γ και 2βΠΚ). Κατ΄ακολουθίαν όλων των προεκτεθέντων πρέπει ο κατηγορούμενος (Ελευθεριάδης) να κηρυχθεί ΑΘΩΟΣ της πράξης για την οποία κατηγορείται.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο κ. Σωτηρόπουλος εν συνεχεία άσκησε το ένδικο μέσο της Αναίρεσης στον Aρειο Πάγο, ο οποίος όμως την απέρριψε!

4. ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΗΣ «ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΑΣ» ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ (12.6.1998, υπ’ αρ. 1277)