ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΖΥΓΙΖΕΙ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

nikodimosH Ιερά Σύνοδο της σεπτής Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος συνέρχεται την προσεχή Τετάρτη 1η Οκτωβρίου σε τακτική συνέλευση, κατ’ εφαρμογή του άρθρου 6 παρ. 1 του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας (Ν. 590/77). Είναι η πρώτη συνεδρίαση του Σώματος των Ιεραρχών με πρόεδρο τον νέο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Μακαριώτατο κ. Ιερώνυμο. Τα θέματα της ημερησίας διάταξης είναι κυρίως δύο, για τα οποία θα γίνει συζήτηση και θα ληφθούν σχετικές αποφάσεις: από τη μια η εκκλησιαστική εκπαίδευση και από την άλλη οι επιδοτήσεις από την ευρωπαϊκή ένωση. Ευχόμαστε οι διαβουλεύσεις που θα γίνουν και αποφάσεις που θα ληφθούν να είναι θετικές και ωφέλιμες αναφορικά με την  εκκλησιαστική εκπαίδευση που αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα νέων που δεν είναι τόσο πρόθυμοι να φοιτήσουν σε εκκλησιαστικά σχολεία και Ακαδημίες και απειλούνται τα σχολεία αυτά να μείνουν με τρεις ή πέντε ιεροσπουδαστές. Από την άλλη, το ζήτημα των επιδοτήσεων της Ε.Ε. προς την εκκλησία έχει σημεία που επιβάλλουν σύνεση και επιφυλακτικότητα για τη διάθεση του πακτωλού των χρημάτων σε έργα ανάπτυξης, επέκτασης εγκαταστάσεων και άλλων δραστηριοτήτων με οικονομικό καθαρά χαρακτήρα. Όλα καλά και άγια, αρκεί βέβαια να γίνονται με άξονα το θέλημα του Θεού.

Αλλά το μείζον και το επείγον στη φάση αυτή που διέρχεται η Ελλαδική Εκκλησία, κλήρος και λαός, είναι άλλο. Το κύρος και η αξιοπιστία της. Τίποτε δεν προάγεται, τίποτε δεν πάει καλά, αν η Εκκλησία δεν αποκτήσει κύρος στο λαό,  Και το κύρος δεν χαρίζεται,  είναι το έπαθλο που κατακτά κανείς μαχόμενος συνεχώς, προσφέροντας συνεχώς δείγματα δικαιοσύνης και αγάπης στο συνάνθρωπο. Οι ιεράρχες μας με μεγάλη σοβαρότητα και ταπεινότητα πρέπει να αντιμετωπίσουν ένα  από τα μελανότερα σημεία της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας. Το πρόβλημα που  ταλανίζει επί τρεις περίπου δεκαετίες το πλήρωμα της Εκκλησίας, το διχάζει και δεν λέει να καταλαγιάσει. Ποιο είναι αυτό; Είναι το επαίσχυντο και θλιβερό «επιτίμιο της ακοινωνησίας» που επιβλήθηκε αντικανονικά και παράνομα τον Αύγουστο του  1993 στον σεβ. Νικόδημο και τους μακαριστούς πια Κωνσταντίνο Θεσσαλιώτιδος και Θεολόγο Λαρίσης. Το περί Ακοινωνησίας πρόβλημα το έχουμε και άλλοτε αναλύσει από τη στήλη αυτή με λεπτομέρειες και το έχουμε μελετήσει από πολλές πλευρές. Με την ευκαιρία όμως  της μεθαυριανής σύγκλησης της Ιεραρχίας ας ακουστεί η φωνή μας για μια ακόμα φορά και ας περάσει στις συνειδήσεις των σεβασμίων ποιμένων μας ως επιτακτικό ζήτημα που πρέπει επί τέλους να λυθεί, εδώ και τώρα. Είμαι δε σε θέση να γνωρίζω ότι με επικεφαλής τον Μακαριώτατο Ιερώνυμο ομάδα Μητροπολιτών θα θέσει το ζήτημα της άρσης του επιτιμίου της ακοινωνησίας στην προσεχή Ιεραρχία. Οι περισσότεροι σύνεδροι φαίνονται από τις κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους ότι είναι αποφασισμένοι αυτή τη φορά να μην υποκύψουν σε πιέσεις συμφερόντων και σε γεροντικά πείσματα, και να ψηφίσουν υπέρ της άρσης του επιτιμίου σε βάρος του εναπομείναντος εν ζωή μητροπολίτη Αττικής κ. Νικοδήμου. Πρόκριμα γι’ αυτήν την αναμενόμενη ιστορική και γενναία απόφαση είναι η de facto αναγνώριση της κανονικότητας του Αττικής Νικοδήμου με την  εκ μέρους του τότε Θηβών και Λεβαδείας, νυν δε Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου παρασχεθείσα άδεια λατρευτικής συμμετοχής του στην εξόδιο ακολουθία του μητροπολίτη κυρού Κωνσταντίνου στην Λειβαδιά.  Ο Μακαριώτατος και πολλοί άλλοι, σχεδόν το σύνολο των Ιεραρχών,  ξέρουν πολύ καλά ότι τα επιτίμια της ακοινωνησίας στερούνται νομοκανονικού ερείσματος και αποτελούν γκρίζο εφεύρημα ορισμένων, τύπου Φειδά, Μπούμη και   Κορινθίας Παντελεήμονα, που εκινούντο ύποπτα και συνωμοτικά  να καταλάβουν οι δικοί τους τις πλασματικώς θεωρούμενες κενές μητροπόλεις, όπως Λαρίσης, Αττικής, Φαναριοφαρσάλων πιστεύοντας έτσι ότι   τα «επιτίμια» αυτά θα αποτελέσουν τη βάση έκδοσης ανακλητικών Διαταγμάτων. Και με τη δύναμη της πολιτικής εξουσίας πέτυχαν τη πύρρεια νίκη τους. Δέστε τώρα τις περιπτώσεις Παντελεήμονα Μπεζενίτη, Λαρίσης Ιγνάτιο, Θεόκλητο πρώην Φαναριοφαρσάλων. Αποδεικνύεται εν τοις πράγμασι ότι μια απέραντη κατάρα Θεού έχει απλωθεί στις Μητροπόλεις αυτές.

Αλλά, για να επαναχθούμε στην ουσία της υπόθεσης ρωτάμε, τι είναι αυτό το περιλάλητο «επιτίμιον της ακοινωνησίας», το οποίο επιβλήθηκε στους «Τρεις»; Υπάρχει ένα τέτοιο επιτίμιο για τους επισκόπους, και είναι δυνατόν να επιβληθεί χωρίς ακροαματική διαδικασία; Την απάντηση μπορεί να δώσει και ένας πρωτοετής φοιτητής της θεολογίας που μαθαίνει τις γενικές αρχές του Κανονικού και Εκκλησιαστικού Δικαίου.  Όχι, δεν υπάρχει τέτοιος Κανόνας ούτε δικάζουμε κάποιον, χωρίς προηγούμενη ακρόαση. Ατυχώς, όμως, και παρά τις πολλές και τεκμηριωμένες διαμαρτυρίες, την 20ή Απριλίου 1994 υπογράφτηκαν τα διατάγματα της νέας έκπτωσης των «Τριών». Αλλά, ό,τι έγινε έγινε. Ας το παρει το ποτάμι της λήθης. Να δούμε σήμερα τι μπορεί να γίνει. Όσα γράφω εφεξής έχουν προταθεί ανεπισήμως και ατύπως από πολλούς ιεράρχες και έχουν ως εξής: πρέπει επί τέλους να τελειώσουμε με τα λεγόμενα από μερικούς χλιαρούς υστερόβουλους επισκόπους και λαϊκούς περί επιδείξεως πνεύματος «οικονομίας» εκ μέρους της εκκλησίας και «φιλαδελφείας», διάθεσης υποχωρητικότητας και μεγαθυμίας, προκειμένου να αρθεί το επιτίμιο με την έννοια να μπορούν οι τέως «ακοινώνητοι» κληρικοί να τελούν το μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας και μόνο. Δηλαδή, φτάσαμε στο σημείο να αναγνωρίσουμε στα πρόσωπα των τριών, (σήμερα μόνο του ενός) διάπραξη αδικημάτων και αντικανονικών ενεργειών-χωρίς αυτά να έχουν απαγγελθεί. ¶λλη σκέψη εκ του πονηρού είναι να αρθεί μεν το επιτίμιο της ακοινωνησίας, αλλά να μην έχει αναδρομική ισχύ (ex tunc), από τη μέρα που επιβλήθηκε, αλλά από τώρα και στο εξής (ex nunc). Αυτό όμως που προέχει είναι η σεπτή Ιεραρχία να δώσει  μια σωστή, λειτουργική και ενδεδειγμένη λύση. Και η λύση είναι μία και διάφανη. «Απλούς γαρ ο λόγος της αληθείας». Δηλαδή, να τοποθετηθεί στην χηρεύουσα μητρόπολη Αττικής (στα σημερινά της όρια) ο σεβ. Νικόδημος. Μόνο η λύση αυτή θα χαροποιήσει το Λαό του Θεού, θα κατασιγάσει τις ταραγμένες συνειδήσεις και προπάντων θα αποκαταστήσει το κύρος της εκκλησίας ύστερα από τα επαίσχυντα και ανομολόγητα εκείνα γεγονότα του πρώην Αττικής και σήμερα έγκλειστου των Φυλακών κ. Παντελεήμονα Μπεζενίτη. Και κάτι ακόμα, μην ξεχάσετε σεβασμιώτατοι άγιοι σύνεδροι τον πμολογουμένως άγιο Λαρίσης Θεολόγο και τον φιλόστοργο πατέρα και επίσκοπο της αγάπης αείμνηστο Κωνσταντίνο. Αξίζει μια έστω αναδρομική αποκατάστασή τους. Να μην καθυστερήσει η Εκκλησία της Ελλάδος  να πάρει μια ανάλογη πρωτοβουλία με εκείνη της Αλεξανδρινής εκκλησίας που έστω καθυστερημένα αναγνώρισε την αδικία που διαπράχθηκε σε βάρος του Αγίου Νεκταρίου, επισκόπου Πενταπόλεως και τον αποκατέστησε με θριάμβους και ύμνους. Ευελπιστούμε λοιπόν όλοι και προσευχόμαστε όπως δοθεί «παύλα των δεινών», στην ελλαδική εκκλησία, λάμψει η αλήθεια, πνεύσει ο άνεμος της ειρήνης και της καταλλαγής, ευλογήσει ο Κύριος όλους μας, κλήρο και λαό, με τη βεβαιότητα ότι θα ανατείλει ένα νέο άστρο στην πατρίδα μας που θα μας δείξει θεοπνεύστως την αγία πορεία μας στο χρόνο με σταθερό  προσανατολισμό  προς την θέωση του προσώπου μας.  Ποτέ να μην βγάλουμε από το μυαλό μας ότι μια στιγμή ζυγίζει αιωνιότητα. Κι αυτή η στιγμή ίσως είναι η 1η Οκτωβρίου 2008.