Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΖΗΛΩΤΙΚΟΣ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ

 

ΜΟΙΑΖΕΙ  ΜΕ ΤΑ «ΣΤΟΥΔΙΤΙΚΑ» ΣΧΙΣΜΑΤΑ

Στο ερώτημα αν πρέπει οι ορθόδοξοι να «αποτειχίζονται», να διακόπτουν δηλαδή την εκκλησιαστική λατρευτική κοινωνία από εκείνους που «καινοτομούν» στις σχέσεις τους με τους ετεροδόξους, στο όνομα της μαρτυρίας της Ορθοδοξίας προς τους πλανημένους αδελφούς χριστιανούς ο αρχιμανδρίτης π. Βασίλειος Παπαδάκης μας απαντάει ως εξής: Από την έρευνα των πηγών προκύπτει ότι οι άγιοι Μάρκος Ευγενικός, Νικόδημος Αγιορείτης ο Νάξιος, Αθανάσιος ο Πάριος, λοιποί αγιορείτες, Μελέτιος Γαλησιώτης, Βρυέννιος, Μακάριος ο Πάτμιος αγωνίσθηκαν μεν κατά των λατινοφρόνων και λοιπών κακοδόξων, αλλά δεν διέκοπταν την μετ' αυτών εκκλησιαστική κοινωνία.  Στην απάντησή του προς τους  Αγιορείτες (3-7-99) ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος τόνισε μεταξύ άλλων:  «Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι κάτοχος της απολύτου εν Χριστώ και εν αγίω Πνεύματι αληθείας, γι' αυτό ουδέποτε ανεγνωρίσαμε λάθη σ' Αυτήν. Οι μετέχοντες στους διαλόγους Ορθόδοξοι πιστεύουν ότι Αυτή είναι φορεύς της γνησίας διδασκαλίας του Ιησού Χριστού».  Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είπε ακόμη ότι δεν μπορούμε να ενωθούμε με τους Παπικούς, εφόσον εμμένουν στο Φιλιόκβε. Κατέκρινε το παπικό πρωτείο, όσους αρνήθηκαν την Ορθοδοξία και ανεγνώρισαν εκκλησιαστική υπόσταση στους Παπικούς ή τους Ουνίτες και όσους υπέγραψαν την ψευδένωση της Φλωρεντίας. Κατέκρινε επίσης τις συμπροσευχές με αλλοθρήσκους, τονίζων ότι οι διάλογοι μαζί τους στοχεύουν μόνο στην εξομάλυνση των κοινωνικών σχέσεων. Τέλος με την πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και άλλων απαγορεύθησαν οι συμπροσευχές των Ορθοδόξων με τους ετεροδόξους, στην συνέλευση του Π.Σ.Ε. στην Χαράρε [Ορθοδόξος Τυπος, φύλλα 1331-1334.] . Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης  Ελλάδος αείμνηστος Χριστόδουλος απαγόρευσε συνοδικώς τις συμπροσευχές και τόνισε ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη Εκκλησία και ότι ένωση με τους Μονοφυσίτες δεν γίνεται, αν αυτοί δεν δεχθούν όλες τις Οικουμενικές συνόδους [Ορθόδοξη Μαρτυρία, τεύχος 101, σ. 44]. Το πατριαρχείο Γεωργίας με ομολογιακή επιστολή κατέκρινε τις συμπροσευχές, την θεωρία των κλάδων και την ένωση με τους Μονοφυσίτες [Παρακαταθήκη, τεύχος 3, σ. 12-13]. Αποχώρησε δε και από το Π.Σ.Ε. όπως και το πατριαρχείο της Βουλγαρίας. Επίσης στις Εκκλησίες Ρωσίας, Σερβίας,  Ελλάδος και Κύπρου υφίστανται ισχυρές τάσεις προς την ίδια κατεύθυνση. Τα ανωτέρω είναι πολύ ενθαρρυντικά.  Υπάρχουν βεβαίως ακόμη ορισμένες παραφωνίες, αλλά πιστεύουμε ότι με την διαρκώς αυξανόμενη αντίδραση ο συγκρητιστικός Οικουμενισμός πολύ γρήγορα θα εξαλειφθεί.

Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΣ ΖΗΛΩΤΙΣΜΟΣ

Πιστεύουμε πως έγινε σαφής η ασυνέπεια των Ζηλωτών Παλαιοημερολογιτών που εξισώνουν την αλλαγή του ημερολογίου ή τις συμπροσευχές με την φοβερή αίρεση του Νεστορίου, η οποία ανέτρεπε το «απ' αιώνος μυστήριο» και διέφθειρε την έννοια της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. Ο σύγχρονος Ζηλωτισμός δεν εναρμονίζεται με τη διδασκαλία και πράξη των αγίων Πατέρων.  Ομοιάζει μάλλον με τα στουδιτικά σχίσματα (όχι βεβαίως με αυτά που έγιναν επαινετώς και με ακραιφνές ομολογιακό φρόνημα εναντίον της αιρέσεως της Εικονομαχίας).  Η ομοιότητα όμως αυτή αποτελεί και την καταδίκη του, εφόσον και αυτά από κανένα δεν αναγνωρίσθηκαν, αλλά μάλλον κατακρίθηκαν. Στην πραγματικότητα ούτε με αυτά μοιάζει ακριβώς, εφόσον τότε δεν υπήρχαν οι τόσο συχνές αλληλοκαθαιρέσεις και οι πολλές "Εκκλησίες". Οι καθαιρέσεις και οι "αθωώσεις" των επισκόπων και των ιερέων των Ζηλωτών γίνονται σε ανύποπτο και αστραπιαίο χρόνο.  Όσο και αν ερευνήσει κανείς, είναι αδύνατο να συναντήσει όμοια περίπτωση στην  Ιστορία. Οι Ζηλωτές έχουν υποπέσει σε πλήθος αντιφάσεων, από τις οποίες είναι αδύνατο να ελευθερωθούν, εφόσον εμμένουν στις θέσεις τους. Συγκεκριμένα: α.  Όταν θέλουν να δικαιολογήσουν το σχίσμα τους για το ημερολόγιο (1924) ή κάποιο από τα εσωτερικά τους σχίσματα (περιπτώσεις δηλαδή, κατά τις οποίες δεν υπάρχει αίρεση), επικαλούνται τα στουδιτικά σχίσματα (τα οποία δικαιολογούσαν σχίσμα και για παραβάσεις κανόνων) ή τον λα΄  αποστολικό κανόνα (ο οποίος επιτρέπει σχίσμα για λόγους «ευσεβείας και δικαιοσύνης»), με το να παρερμηνεύουν την λέξη «δικαιοσύνη». β.  Όταν όμως θέλουν να δικαιολογήσουν το σχίσμα τους για τον Οικουμενισμό ή να αποτρέψουν κάποιο από τα εσωτερικά τους σχίσματα, τότε επικαλούνται τον ιε΄  κανόνα της ΑΒ  συνόδου (ο οποίος επιτρέπει το σχίσμα μόνο για λόγους αιρέσεως). Βεβαίως, η επίκληση τόσο των στουδιτικών σχισμάτων και του λα΄ Αποστολικού, όσο και του ιε΄  τής ΑΒ  δημιουργεί τεράστια αντίφαση. Και τούτο, διότι ο ιε΄  τής ΑΒ  θεσμοθετήθηκε  μόνο και μόνο για να αποτρέψει τα στουδιτικά σχίσματα και συγχρόνως να ερμηνεύσει τον λα΄  Αποστολικό κανόνα. Οι ανωτέρω αντιφάσεις προκαλούν τον τεμαχισμό των Ζηλωτών Παλαιοημερολογιτών: Συνήθεις δικαιολογίες των Ζηλωτών για τις εννέα Εκκλησίες Γ.Ο.Χ. και τους πολλούς ανεξαρτήτους είναι η κακή διοίκηση και τα ανθρώπινα πάθη.  Η άποψη αυτή δεν μας βρίσκει συμφώνους. Τα σχίσματά τους είναι απόρροια της καθ' ολοκληρίαν πεπλανημένης και διεστραμμένης εκκλησιολογίας τους.  Ο τεμαχισμός θα διαιωνίζεται εφόσον επικαλούνται τα στουδιτικά σχίσματα και τον λα΄  Αποστολικό κανόνα (περί «ευσεβείας και δικαιοσύνης). Σχίσματα για την πλήρωση μητροπόλεων,  για χειροτονίες, για καταστατικά,  για την έκδοση εγκυκλίου κατά των νέων ταυτοτήτων!  για την εικονογραφία   και άλλες μηδαμινές αιτίες (μέχρι παράταξη "Εξαγωνιτών" υπάρχει!). Τα άνευ λόγου εσωτερικά σχίσματά τους αποδεικνύουν και το αβάσιμο του σχίσματός τους από την Εκκλησία.  Η άνεση, με την οποία χαρακτηρίζουν τους λοιπούς Ζηλωτές ως αιρετικούς, φανερώνει ότι έχουν χάσει προ πολλού την αίσθηση των εννοιών της αιρέσεως και του εκκλησιαστικού σχίσματος.  Ο απλός λαός έχει περιέλθει σε σύγχυση, διότι διαρκώς ευρίσκεται σε διαφορετική παράταξη χωρίς να το αντιλαμβάνεται.  Η προεδρική καθέδρα των "Ενισταμένων" δημιουργήθηκε με τρία σχίσματα, τα οποία επέφεραν και ισάριθμες καθαιρέσεις. Θυμίζουν τα σχίσματα των εγκαταλειμμένων από την θεία Χάρη Μονοφυσιτών, Προτεσταντών και Παλαιοπίστων. Κάθε ομάδα πιστεύει ότι είναι η μόνη Εκκλησία του Χριστού, ότι όλοι οι άλλοι αποσχίσθηκαν από αυτήν, με αποτέλεσμα να γίνονται και μεταξύ τους αναμυρώσεις• κατά πληροφορία δε ετελέσθη ακόμη και αναχειροτονία αρχιεπισκόπου! Οι επίσκοποί τους στην  Ελλάδα υπερβαίνουν τους 50 για μόνο 60-70.000 λαό.  Η "ανδρεϊκή" ομάδα είχε προ ετών στην  Ελλάδα 10 επισκόπους και 18 ιερείς. Οι μισές ομάδες είναι χειροτονημένες από ένα η από ανυπάρκτους αρχιερείς. Το 1955 η μία εκ των δύο τότε παρατάξεων έμεινε άνευ επισκόπων. Κατ' ανάγκη κατέφυγε στους άνευ χάριτος (κατά την  δική τους θεωρία, εφόσον κοινωνούσαν με τους νεοημερολογίτες) Ρώσους της Διασποράς.  Ο σκοπός βλέπετε αγιάζει τα μέσα! Δυστυχώς δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ότι επρόκειτο για εγκατάλειψη Θεού, που απεκάλυπτε το ζηλωτικό αδιέξοδο. Οι Ζηλωτές, παρά την πολεμική τους κατά του Οικουμενισμού, παρουσιάζονται να τον εφαρμόζουν πλήρως. Και τούτο, διότι οι "αιρετικοί" νεοημερολογίτες γίνονται δεκτοί σε θεία κοινωνία και άλλα μυστήρια. Το μέσο για την παραπλάνηση και την προσέλκυση οπαδών είναι οι παραποιήσεις της  Ιστορίας, οι οποίες θα πρέπει εν καιρώ να αποκαλυφθούν σε μία λεπτομερή και συστηματική αναίρεση της ζηλωτικής εκκλησιολογίας (πολύ σύντομα θα κυκλοφορήσει σχετικό βιβλίο του π. Βασιλείου). Δι' όλα αυτά θεωρούμε, ότι όποιος προσχωρεί στο σχίσμα των Ζηλωτών, για να πολεμήσει τον συγκρητιστικό Οικουμενισμό, διαπράττει σοβαρό σφάλμα ενώπιον του Θεού, του εαυτού του και ιδίως των υγιώς αγωνιζομένων κατά του συγκρητιστικού Οικουμενισμού, που έχουν ανάγκη ενισχύσεως. Τους Ζηλωτές Παλαιοημερολογίτες τους αγαπάμε και ευχόμεθα ο Θεός να τους φωτίσει να ενταχθούν στην Εκκλησία, η οποία θα τους επιτρέψει να ακολουθούν και το παλαιό ημερολόγιο, όπως έγινε και σε παλαιότερες περιπτώσεις. Είμαστε σίγουροι ότι η Εκκλησία θα εξαντλήσει κάθε Οικονομία για την επανένταξή τους και θα μεριμνήσει πρωτίστως γι' αυτούς, εφόσον άλλωστε δεν πρόκειται περί αιρετικών.

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ 1:

Στις απόψεις του π. Βασιλείου ενδεχομένως να υπάρχουν αντιρρήσεις και διαφωνίες. Στον ιδεολογικό πλουραλισμό της στήλης συνάδει η δημοσίευσή τους.  2: Στην επιστολή του κ. Γιάννου Ιωαννίδη, που αναφερόταν στον «Αφορισμό» του Νίκου Καζαντζάκη απαντώ ότι θα ασχοληθώ αυτοτελώς με το θέμα αυτό, σε προσεχές άρθρο μας. Ευχαριστώ τον ίδιο επιστολογράφο για τη σύμπτωση των θέσεών του γύρω από τον Αφορισμό του Θεολόγου κ. Νίκου Σωτηρόπουλου.